داستان آدم و حوا

1 خلقت و عزت حضرت آدم

قبل از داستان باغ، قرآن خداوند را توصیف می کند که به فرشتگان اعلام می کند که مباشری در زمین قرار خواهد داد. به آدم اسامی و دانش آموختند و ارزش یادگیری را بخشی از آغاز بشریت کردند. به فرشتگان دستور داده شد که آدم را گرامی بدارند. ابلیس با تکبر امتناع کرد و امتناع او درس قدرت نبود بلکه هشداری از غرور بود.

خیلی وقت پیش، قبل از شهرها، مدارس و جاده ها، خداوند آدم را آفرید. او اولین انسان بود. خداوند به آدم چیزهای زیادی آموخت و به او علم داد. این نشان داد که انسان ها بی هدف سرگردان نشده اند. ما آفریده شدیم تا یاد بگیریم، خدا را بپرستیم و با دقت روی زمین زندگی کنیم.

خداوند به آدم (ع) علم آموخت و فرشتگان مأمور به بزرگداشت او شدند. ابلیس از روی تکبر امتناع کرد. آدم و حوا با راهنمایی در مورد درخت خاصی در باغ زندگی کردند. قرآن از نجواهای شیطان و روی آوردن بعدی آنها به خدا صحبت می کند (قرآن 2:30-39؛ 7:11-23).

2 باغ و راهنمایی آن

خداوند حوا را نیز آفرید تا آدم تنها نباشد. آنها در باغی زیبا و پر از آرامش زندگی می کردند. سایه، آب و چیزهای خوبی برای لذت بردن وجود داشت. آنها اجازه داشتند از باغ غذا بخورند و در آنجا با آسایش زندگی کنند. خداوند آنها را هدایت کرد و به آنها هشدار داد که از یک درخت خاص دوری کنند.

به آدم و حوا اجازه داده شد که از باغ لذت ببرند، اما خداوند در مورد درخت دستور خاصی داد. قرآن توصیف می کند که شیطان با آنها نجوا می کند و آنچه را که واقعاً نمی تواند بدهد، وعده می دهد. زمزمه او برای این بود که آنها توجهی را که در پس هدایت خدا وجود دارد فراموش کنند. داستان ما را تشویق می‌کند که تشخیص دهیم یک پیشنهاد متقاعدکننده همیشه پیشنهاد خوبی نیست.

شیطان می خواست آنها را گمراه کند. او با آنها زمزمه کرد و سعی کرد انتخاب اشتباه را بی ضرر جلوه دهد. زمزمه را دنبال کردند و به درخت نزدیک شدند و قرآن عواقب آن را بیان می کند. علمای شیعه دوازده امامی این قسمت را در پرتو عصمت نبوی (عصمت) توضیح می دهند، نه اینکه با آدم به عنوان یک گناهکار معمولی رفتار کنند. قرآن به ما می‌آموزد که این اتفاق افتاده است، اما چیز امیدوارکننده‌ای نیز به ما می‌آموزد: یک اشتباه نباید پایان داستان باشد.

آدم و حوا با خضوع به سوی خدا برگشتند. از هدایت او پنهان نشدند. آنها خدا را سرزنش نکردند. در عوض به سوی او برگشتند. خداوند کلمات توبه کننده را به آنها آموخت و از او طلب رحمت کردند. خداوند مهربان است و بازگشت آنان را به سوی خود پذیرفت.

علمای دوازده‌گانه شیعه که درباره عصمت نبوی بحث می‌کنند، عمل آدم را با دقت توضیح می‌دهند، غالباً بر اساس دستوری که مشابه ممنوعیت قانونی بعدی یا ترک آنچه بهتر است، نیست. کلام قرآن را نباید به این اتهام که پیامبری آگاهانه مرتکب یک گناه اخلاقی معمولی شده است، ساده کرد. یک کودک می تواند درس اصلی را بفهمد: با دقت به هدایت خداوند گوش فرا دهید و هرگز از غرور شیطان کپی نکنید.

3 زندگی روی زمین و هدایت الهی

پس از آن، آدم و حوا زندگی روی زمین را آغاز کردند. زمین محل تلاش، خانواده، کار و عبادت خواهد بود. برخی از روزها آسان و برخی سخت خواهد بود، اما هدایت خداوند ادامه خواهد داشت. درس ما این است که هدایت خداوند را جدی بگیریم و از او رحمت بجوییم. الهیات شیعه به پیامبران جایگاه ویژه‌ای می‌دهد، بنابراین اشتباهات روزمره ما صرفاً با تجربه حضرت آدم برابری نمی‌شود.

سپس خداوند آدم و حوا را به زندگی زمینی فرستاد با این وعده که هدایت خواهد آمد. پیروی از هدایت الهی به جای رها شدن، امید می آورد. به همین دلیل است که داستان صرفاً در مورد یک باغ به جا مانده نیست. همچنین در مورد آینده ای پر از عبادت، مسئولیت، خانواده و یادگیری است. هر نسلی باید صداقت، مراقبت و توکل بر خدا را انتخاب کند.

برای خانواده هایی که با هم مطالعه می کنند، به تشخیص آنچه خود قرآن می گوید از جزئیات اضافی تکرار شده در بازگویی های رایج کمک می کند. قرآن از میوه درخت نام نمی برد و نقشه دقیقی از باغ ارائه نمی دهد. ما نیازی به اختراع آن جزئیات نداریم. نکته رحمت خداوند و کرامت انسانی است، حدس زدن این میوه چه شکلی است.

در علم شیعه اثنی عشری، عمل آدم در پرتو آموزه عصمت نبوی مورد بحث قرار گرفته است. برخی از توضیحات، دستور مشورتی را از دستور واجب متمایز می کند. این تفسیر آیات است نه نقل از آنها. قرآن همچنین می گوید که خداوند برای زندگی انسان در زمین وعده هدایت داده است (قرآن 2: 37-39).