امام محمد مهدی (عج)

در کلام دوازده امامی، محمد بن الحسن العسکری به عنوان امام دوازدهم و مهدی منتظر معرفی شده است. این دکترین تداوم رهبری هدایت شده الهی را به فرزند امام یازدهم، حسن عسکری، که در سال 874 میلادی درگذشت، پیوند می‌دهد. روایت‌های سنتی امامیه تولد امام دوازدهم را در سامرا در قرن نهم می‌دانند و اغلب شرایط پنهان‌کاری را توصیف می‌کنند. این ادعاها پایه و اساس باور دوازده امامی است، اما شواهد باقی مانده معادل یک زندگی نامه عمومی مستند مستقل نیست. یک گزارش تاریخی مسئولانه باید آنچه را که طرفداران تأیید می‌کنند از آنچه سوابق معاصر می‌توانند ایجاد کنند، متمایز کند.

مرگ حسن عسکری بحران جانشینی در جامعه امامیه ایجاد کرد. منابع اولیه مواضع متفاوتی را در مورد اینکه آیا او فرزند پسری دارد، که می تواند به طور مشروع جانشین او شود و اینکه چگونه منصب امام باید ادامه یابد، بیان می کنند. موقعیت نهایی دوازده نفر صرفاً یک واقعیت غیرقابل انکار نبود که توسط هر پیرو یکباره تشخیص داده شود. از طریق بحث، آموزش، شبکه های قدرت و حفظ گزارش ها توسعه یافت. توصيف اينكه توسعه مستلزم ناديده گرفتن صداقت كساني نيست كه اين اعتقاد نوظهور را داشتند. نیاز به تصدیق کثرت تاریخی دارد.

امام برای اثنی عشری صرفاً یک مدعی سیاسی نیست. این دفتر دارای درک الهیاتی متمایز از هدایت معتبر، استمرار با اهل بیت پیامبر و حفاظت از سنت دینی است. اعتقاد به اینکه امام دوازدهم در اختفا زندگی می کند به یک سوال اعتقادی درونی پاسخ می دهد: چگونه می توان خط امامان را ادامه داد در حالی که هیچ جانشینی در دسترس عموم نیست؟ پاسخ به مقدمات الهیاتی، گزارش های منتقل شده و تفاسیر آموزه های قبلی بستگی دارد. مورخان می توانند شکل گیری این ایده ها را تحلیل کنند بدون اینکه بتوانند عناصر ماوراء طبیعی آنها را تأیید کنند.

عنوان مهدی، «هدایت شده» نیز به حوزه وسیع تری از انتظارات اسلامی تعلق دارد. روایات اهل سنت شامل گزارش هایی در مورد مهدی آینده است، اما آنها عموماً هویت دوازده امامی آن شخصیت را با پسر پنهان حسن العسکری مشترک نمی دانند. همچنین همه دیدگاه های مسلمانان در مورد آخرالزمان یکسان نیستند. بنابراین، یک رویکرد آموزشی روشن از توصیف موضع خاص دوازده امامی به گونه ای که گویی یک اجماع جهانی مسلمانان است، اجتناب می کند.

روایات دوران کودکی امام دوازدهم، شاهدان ولادت و شناخت اولیه در مجموعه‌های امامیه که بعداً حفظ شده‌اند، آمده است. تاریخ‌ها، زنجیره‌های انتقال، اهداف الهیاتی و نسخه‌های مختلف آنها شایسته ارزیابی فردی است. این گمراه کننده است که هر روایتی را به عنوان قطعیت تکرار کنیم یا ادعا کنیم که فقدان اسناد عمومی مستقل یک مسئله الهیات را حل می کند. روش تاریخی می تواند گواهی ها را ارزیابی کند. نمی تواند حفظ الهی را مورد قضاوت قرار دهد.

نکته اصلی برای یک خواننده بزرگسال تمایز بین بازسازی تاریخی و تأیید اعتراف است. مسلمانان اثنی عشری هویت امام دوازدهم و ادامه حیات امام دوازدهم را به عنوان اصول ایمان تأیید می کنند. محققین اسلام اولیه بحث جانشینی، متونی را که این آموزه از طریق آن بیان شده و شرایط اجتماعی که در آن اقتدار پیدا کرده است، بررسی می کنند. ارائه آشکار هر دو سطح حساب را دقیق تر و محترمانه تر می کند.

سنت دوازده امامی به طور متعارف زمان غیبت صغری را از مرگ حسن العسکری در سال 874 میلادی تا 941 پس از میلاد می داند. در این دوره گفته می شود که امام پنهان از طریق چهار نماینده نامبرده که معمولاً نایب خاص نامیده می شدند با پیروان ارتباط برقرار می کرد. آنها عثمان بن سعید امری، محمد بن عثمان امری، حسین بن روح نوبختی و علی بن محمد السامری هستند. املا و شکل این نام ها در ترجمه های مدرن متفاوت است. توالی یکی از ویژگی‌های مهم حساب دوازده‌گانه بالغ است، اما گزارش‌های فردی در مورد نمایندگان نیاز به بررسی انتقادی منبع دارد.

دکترین بازنمایی به فشارهای عملی و کلامی پاسخ داد. جامعه‌ای که به امامی معتقد بود که نمی‌توانست آشکارا ظاهر شود، هنوز با سؤالاتی در مورد مرجعیت دینی، تعهدات مالی، ارتباطات و اعتماد مواجه بود. سامانه معاونت گزارشی ارائه کرد که چگونه می‌توان هدایت را بدون امام عمومی ادامه داد. گزارش نامه ها یا مکاتبات امضا شده که اغلب توقیعات نامیده می شود، نقش مهمی در ادبیات متأخر امامیه ایفا می کند. صحت، قدمت و انتقال آنها به جای فرضیاتی است که باید مورد بررسی مورخان قرار گیرد.

نایب اول، عثمان بن سعید، در روایت امامیه به عنوان عاملی مورد اعتماد و مرتبط با امامان پیشین معرفی شده است. پس از آن گفته می شود که پسرش محمد این نقش را برای مدت طولانی ادامه داده است. از الحسین بن روح به خاطر گشت و گذار در محیطی که توسط سیاست عباسیان و شبکه های رقیب شکل گرفته بود، یاد می شود، در حالی که السامری به عنوان معاون نهایی در نظر گرفته می شود. این طرح ها بیانگر روایت سنتی است. گاهشماری دقیق و رویدادها در منابعی که از طریق جوامع خاص گردآوری و منتقل شده اند حفظ شده است.

مرگ معاون چهارم در سال 941 به طور سنتی با پایان نمایندگی ویژه همراه است. یک گزارش مهم حاکی از آن است که معاون جدیدی منصوب نخواهد شد و مرحله دیگری از اختفا در پی خواهد داشت. این گزارش در توضیحات بعدی دوازدهم در مورد انتقال نقش اساسی دارد. یک برنامه آموزشی باید مجموعه متنی را که از گزارش پشتیبانی می کند، قبل از نقل قول یا ارائه دقیق عبارت آن شناسایی کند. ترجمه‌ها می‌توانند تفاوت‌های معنی‌داری را در عبارت‌بندی پنهان کنند.

غیبت صغری را نیز باید در پس زمینه اقدامات سازمانی امامیه پیشین درک کرد. نمایندگان و کارگزاران قبلاً به عنوان کانال های ارتباطی و اداری خدمت کرده بودند. این امر باعث می شود که شبکه معاونت گزارش شده از نظر تاریخی قابل درک باشد، بدون اینکه مستقلاً هر ادعایی در مورد تألیف پنهان یا دانش معجزه آسا را ​​اثبات کند. همچنین مهم است که همه پیروان اولیه را به‌عنوان موافق فوراً روی طرح چهار معاون به تصویر نکشید. شواهد تحکیم جمعی پیچیده تر از یک نمودار نهادی ساده و بدون وقفه است.

برای مؤمنان، نمایندگان تجسم وفاداری و استمرار در هنگام عدم اطمینان هستند. برای مورخان، داستان‌های آنها شکل‌گیری اقتدار، گردش اسناد و ظهور هویت دوازده امامی را روشن می‌کند. متمایز نگه داشتن این دیدگاه ها به خواننده این امکان را می دهد که بفهمد چرا غیبت صغیر اهمیت دارد، در حالی که تشخیص می دهد که منابع به همه سؤالات با قطعیت یکسان پاسخ نمی دهند.

در اعتقاد شیعیان اثنی عشری، غیبت اکبر در سال 941 پس از مرگ نایب چهارم ویژه آغاز شد. امام دوازدهم به خواست خدا زنده می ماند در حالی که به طور معمول در دسترس عموم نیست. برخلاف دوره قبل، دکترین بالغ یک سری معاونان ویژه منصوب شده را به رسمیت نمی شناسد. این تمایز برای درک دوازده امامی از مرجعیت دینی پس از قرن دهم مرکزیت دارد.

ایده امام غایب سؤالات سختی را برانگیخت. چگونه مؤمنان باید قوانین را مطالعه کنند، اختلافات را حل کنند، از زندگی جمعی حمایت کنند و قضاوت اخلاقی را بدون دسترسی مستقیم به راهنمای معصوم انجام دهند؟ پژوهش دوازده امامی در طول قرن‌ها از طریق کار انتقال دهندگان، فقها، الهی‌دانان و مؤسسات پاسخ‌هایی را ایجاد کرد. نادرست است که تمام ساختارهای بعدی قدرت روحانی را بدون تغییر به دهه های اولیه غیبت بازگردانیم. عقاید در مورد گستره اختیارات فقهی تکامل یافته و در اندیشه شیعه مورد بحث باقی مانده است.

استدلال های الهیاتی برای غیبت به سنت های پیشین، حکمت الهی و تشبیهات برگرفته از تاریخ مقدس متوسل می شود. برای پیروان، حیات پنهان امام امکان پذیر است، زیرا قدرت الهی محدود به انتظارات عادی انسان نیست. برای تحقیق تاریخی، چنین ادعایی به طور مستقل با روش‌هایی که برای تاریخ‌گذاری متون یا بازسازی رویدادهای سیاسی استفاده می‌شود، قابل تأیید نیست. یک اپلیکیشن می‌تواند این دکترین را صادقانه توضیح دهد، بدون اینکه نشان دهد تحقیقات تاریخی فرضیه ماوراء طبیعی آن را نشان داده است.

انتظارات پیرامون بازگشت امام اغلب با برقراری عدالت و شکست ظلم پیوند خورده است. این انتظارات می تواند الهام بخش دعا، خودآزمایی اخلاقی و نگرانی برای افراد آسیب پذیر باشد. آنها همچنین در زمان و مکان متفاوت تفسیر شده اند. هنگام بحث در مورد پیش‌بینی‌های آخرالزمانی دقیق، گزارش‌های مربوط به نشانه‌ها یا ادعای اطلاع از تاریخ بازگشت، دقت لازم است. گزارش‌ها از نظر قدرت و تفسیر متفاوت هستند، و تعیین تاریخ مطمئن نباید به عنوان آموزش ثابت ارائه شود.

غیبت بزرگ هویت جامعه را نیز شکل داد. زیارت، ادبیات عبادی، تعلیمات دینی و یاد ائمه اطهار به حفظ احساس ارتباط در فاصله جغرافیایی کمک کرد. برخی از صلوات و صلوات بیانگر آرزوی بازگشت امام است. اهمیت عبادی آنها را باید از قطعیت تاریخی هر روایت همراه متمایز کرد. همین احتیاط در مورد گزارش‌های مدرن از رویارویی‌های شخصی صدق می‌کند: چنین شهادت‌هایی ممکن است برای مؤمنان معنادار باشند، اما تأیید تاریخی عمومی نیستند.

روایات مختلف مسلمانان، مهدی را به شیوه های مختلف درک می کنند. بسیاری از روایت‌های سنی پیش‌بینی می‌کنند که یک رهبر صالح آینده وجود داشته باشد، بدون اینکه او را به‌عنوان یکی از نوادگان پنهان و زنده حسن العسکری معرفی کنند. سایر مسلمانان بر گزارش های مربوطه تأکید متفاوتی دارند. این اختلاف به بهترین وجه دقیقاً توصیف می‌شود، بدون کاریکاتور یا تلاش برای پاک کردن تفاوت‌ها در دکترین.

برای خوانندگان معاصر، سؤال اخلاقی پایدار این است که اکنون انتظار امیدوارانه از یک فرد چه می‌خواهد. تعالیم دوازده گانه اغلب انتظار امام را با مسئولیت پذیری، عدالت، صبر و فداکاری پیوند می زند. این دکترین نباید به انتظار انفعالی یا حدس و گمان سیاسی خلاصه شود. یک ارائه دقیق می تواند اهمیت معنوی آن را ارج بگذارد، تاریخ فکری آن را مستند کند و مرز بین اعتقاد مذهبی و شواهد مستقل را به وضوح مشخص کند.

در اندیشه شیعه اثنی عشری، غیبت کبری به معنای تعلیق زندگی دینی و اخلاقی نیست. این یک سؤال عملی مطرح می کند: وقتی یک جامعه در دسترس عموم نیست، چگونه باید نماز، عدالت، علم و مسئولیت متقابل را حفظ کند؟ دوازده محقق در طول قرن‌ها پاسخ‌هایی را ارائه کرده‌اند، اما این پاسخ‌ها در هر مکان یا دوره‌ای یکسان نبوده‌اند.

نقطه شروع، تمایز بین اقتدار روحانی مستمر امام، همانطور که در دکترین اثنی عشری تأیید شده است، و نهادهای معمولی است که مؤمنان از طریق آنها یاد می گیرند و تصمیم می گیرند. مطالعات قرآنی، گزارش های منسوب به پیامبر و ائمه اطهار، استدلال حقوقی و کار معلمان، محور تداوم جمعی شد. مؤمنان هنوز با سؤالاتی در مورد عبادت، ارث، قراردادها، تعهدات خیریه و رفتار با همسایگان مواجه بودند. اینها مسائلی نبود که به سادگی بتوان آن را به بازگشت امام موکول کرد.

در قرن‌ها پس از آغاز غیبت بزرگ، شبکه‌های علمی روش‌هایی را برای ارزیابی گزارش‌های ارسالی و حل اختلافات عملی توسعه دادند. مکاتب مختلف استدلال حقوقی در تشیع دوازده امامی ظهور کرد. تمایز متأخر میان رویکردهای اصولی و اخباری نمونه مهمی است: از جمله به جایگاه استدلال فقهی و رسیدگی به گزارش های موروثی مربوط می شود. نباید بدون تغییر در اولین دوره غیبت پیش بینی شود.

اقتدار یک عالم دینی واجد شرایط نیز با جایگاه منحصر به فردی که عقیده اثنی عشری برای امام معصوم قائل است متفاوت است. یک محقق شواهد را مطالعه می کند، ممکن است اشتباه کند و می تواند از طریق استدلال به چالش کشیده شود. آموزه عصمت امام به طور خودکار به هر نهاد یا رهبری که در غیاب ایشان عمل می کند منتقل نمی شود. آشکار نگه داشتن این تمایز به خوانندگان کمک می کند تا اهمیت و محدودیت های علم دینی را درک کنند.

زندگی عبادی واژگان خاص خود را دارد. مناجات برای امام، دعای عدل و ذکر بیانگر امید و بیعت است. برخی از متون مذهبی به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما مسائل مربوط به تألیف، تاریخ‌گذاری و انتقال باید به‌جای اینکه صرفاً به دلیل آشنا بودن یک متن به‌عنوان حل‌شده تلقی شوند، به‌صورت جداگانه بررسی شوند. به همین ترتیب، اعمال ممکن است در میان جوامع متفاوت باشد در حالی که دلبستگی مشترکی به امام مورد انتظار دارند.

برای زندگی روزمره، پیامدهای اخلاقی فعال است تا منفعل: مراقبت از خانواده، گفتار صادقانه، رفتار منصفانه، خیریه و مقاومت در برابر ظلم اکنون اهمیت دارد. این ارائه یک دیدگاه دینی زنده دوازده امامی است، نه دلیل مستقل تاریخی بر حضور پنهان امام. یک گزارش دقیق می‌تواند به این دکترین احترام بگذارد و در عین حال مشخص کند که کجا مورخان می‌توانند نهادها، متون و شیوه‌های اجتماعی را بررسی کنند - و جایی که ادعای اساسی ادعای ایمان باقی می‌ماند.

انتظار از مهدی، موضوع اصلی در آخرت شناسی مسلمانان است، اما باید با توجه به تفاوت روایات، آن را تبیین کرد. مسلمانان شیعه دوازده امامی مهدی مورد انتظار را با محمد بن الحسن، امام دوازدهم، که معتقدند در غیبت زنده است، می شناسند. بسیاری از روایات اهل سنت نیز یک مهدی را پیش بینی می کنند، در حالی که در هویت، تولد و تاریخ غیبت او متفاوت است. این مواضع در احیای عدالت بدون اینکه حساب های قابل تعویض باشند، منافع مشترک دارند.

در تعلیم اثنی عشری، انتظار امام، صرفاً پیش‌بینی تاریخ یا پیروی از شایعات درباره نشانه‌ها نیست. معمولاً به عنوان یک وضعیت اخلاقی توصیف می شود: عدالت جویی، وفادار ماندن در شرایط عدم اطمینان و آماده سازی خود از طریق عبادت و رفتار خوب. این تأکید از سوء تفاهمی محافظت می کند که در آن امید به رهایی آینده بهانه ای برای غفلت از وظایف فعلی می شود. یک فرد می‌تواند آرزوی آینده‌ای عادلانه داشته باشد و در عین حال از افراد آسیب‌پذیر محافظت کند و امروز نیز به تعهدات خود عمل کند.

در گزارش های معاد شناسی، تحولات، مخالفت ها، شناخت امام و در نهایت برقراری عدالت بحث می شود. جمله بندی، زنجیره انتقال و تفسیر آنها متفاوت است. برخی از گزارش ها قابل اعتمادتر از سایرین تلقی می شوند و برخی به صورت نمادین یا با احتیاط خوانده می شوند. یک حساب آموزشی مسئول نباید همه علائم گزارش شده را در یک جدول زمانی بی چون و چرا جمع کند. همچنین نباید ادعا کند که رویدادهای سیاسی معاصر پیشگویی را بدون شواهد قوی و گزارش روشنی از اختلاف نظر تفسیری محقق می‌سازد.

زبان امید به ویژه برای دانش آموزان جوان و خانواده ها اهمیت دارد. این را می توان از طریق صداقت، مهربانی، صبر و امتناع از آسیب رساندن به دیگران بیان کرد. خوانندگان بزرگسال همچنین می‌توانند تجربیات تاریخی دشواری را که وعده عدالت را معنادار کرده است، بررسی کنند: آزار و اذیت، ناامیدی سیاسی و شکاف در جوامع مسلمان. با این حال، هیچ رنج تاریخی، به خودی خود، پیش بینی آینده خاصی را تأیید نمی کند. تاریخ به توضیح اینکه چرا انتظارات اهمیت دارد کمک می کند. الهیات آنچه را مؤمنان تأیید می کنند توضیح می دهد.

برخی از روایات عبادی، مؤمنان را به دعا برای سلامتی و ظهور امام، یاد او و پرورش فضایل مرتبط با جامعه عادل تشویق می کند. این شیوه‌ها باید به‌عنوان سنت‌های عبادت همراه با اطلاعات منبع در صورت وجود ارائه شوند. آنها را نباید با دستورالعمل کناره گیری از تحصیل، کار یا مسئولیت مدنی اشتباه گرفت.

در نهایت، ادعای اطلاع از زمان دقیق ظهور سزاوار احتیاط خاصی است. در بسیاری از بحث‌های دوازده‌گانه، تعیین تاریخ مطمئن رد می‌شود. خوانندگان باید تشویق شوند که بپرسند چه کسی گزارشی را ارسال کرده است، چه زمانی ضبط شده است، محققان چگونه آن را ارزیابی کرده اند و چه پیامدهای اخلاقی از تفسیر آن به دست می آید. موضوع اصلی آموزشی اطمینان هیجان انگیز درباره فردا نیست، بلکه رفتار مسئولانه در میان امید و عدم اطمینان است.

بر اساس اعتقاد شیعیان دوازده امامی، محمد مهدی فرزند امام حسن عسکری و امام دوازدهم است. روایات دوازده گانه معمولاً ولادت او را در اواسط قرن سوم اسلامی در سامرا ذکر می کنند و غالباً سال 255 هجری قمری را ذکر می کنند. گزارش‌ها در جزئیات، از جمله تاریخ دقیق، شرایط تولد و نام مادرش که در روایات بعدی اغلب نرجس نامیده می‌شود، متفاوت است. این تغییرات باید به جای اینکه به یک روایت شاهد عینی تبدیل شوند، تصدیق شوند.

تنظیم مهم است. سامرا مرکز عباسیان بود که اعضای خاندان ائمه اطهار در آن تحت درجات مختلف نظارت رسمی زندگی می کردند. گزارش‌های دوازده‌گانه، دید محدود کودک در عموم را در پرتو خطر برای خانواده و انتظارات پیرامون جانشین موعود توضیح می‌دهند. چنین توضیحاتی بخشی از سنت دینی را تشکیل می دهد. مورخان می‌توانند محیط سیاسی و انتقال بعدی این گزارش‌ها را مطالعه کنند، اما شواهد باقی‌مانده اجازه نمی‌دهد که همه جزئیات خانواده خصوصی به طور مستقل تأیید شود.

منابع دوازده گانه گزارش هایی را حفظ می کنند که در آن گفته می شود تعداد کمی از افراد مورد اعتماد کودک را دیده اند یا از هویت او اطمینان دریافت کرده اند. این گزارش ها یک هدف مهم کلامی را دنبال می کند: آنها مرجعیت امام یازدهم را به امام دوازدهم پیوند می دهند. وزن اثباتی آنها بستگی به سؤالاتی در مورد فرستنده ها، تاریخ گذاری، توسعه متن و شرایطی دارد که در آن حساب ها در گردش بوده است. برخی از مطالب پس از وقایعی که توضیح می دهد، نوشته شده است، که انتقاد منبع را به ویژه مهم می کند.

مرگ حسن عسکری در سال 260 هجری قمری / 874 میلادی مشکلی را برای جانشینی ایجاد کرد که نویسندگان معاصر و متأخر آن را به گونه‌های مختلف توصیف می‌کنند. وجود، دیده شدن و وضعیت پسر در میان پیروان مورد اختلاف بود. گروهی تبیین دیگری از امامت را دنبال کردند; موضعی که در تشیع اثنی عشری هنجاری شد بر این بود که جانشین برحق وجود داشت اما پنهان بود. این گمراه کننده است که همه جوامع شیعه آن دوره را به گونه ای معرفی کنیم که گویی آنها بلافاصله بر روی صورت بندی بعدی اثنی عشری توافق کرده اند.

برای مؤمنان، روایت ولادت حکایت از حمایت الهی و تداوم هدایت دارد. برای مطالعه تاریخی، سوالاتی در مورد رازداری، شهادت خانواده، ادعاهای رقیب و شکل گیری حافظه جمعی مطرح می شود. اینها انواع مختلف پرس و جو هستند. آموزه‌های محترمانه می‌توانند این دکترین را به وضوح توصیف کنند، بدون اینکه ادعا کنند تمام جزئیات توسط سوابق بی‌طرف معاصر تأیید شده‌اند.

اهمیت آموزشی سنت های اولیه زندگی تا حدی در این تمایز نهفته است. یک خواننده باید بفهمد که مسلمانان دوازده امامی به چه چیزی اعتقاد دارند، چرا این عقیده مرکزی شد و چگونه روایت های کودک منتقل و بحث شد. اجتناب از دیالوگ های ابداع شده، صحنه های دراماتیک و دقت کاذب، فقدان احترام نیست. این روشی برای برخورد با سنت و پیچیدگی تاریخی آن با دقت است.

هنگامی که امام حسن عسکری در سال 260 هجری قمری / 874 میلادی از دنیا رفت، پیروانش با این سؤال سخت مواجه شدند که اگر کسی امامت را به ارث برده است؟ بعدها الهیات دوازده امامی پاسخ قطعی می دهد و محمد مهدی را امام دوازدهم معرفی می کند. اما تاریخچه پیامدهای فوری پیچیده تر است. گزارش‌های مربوط به آن دوره، ابهام و اختلاف نظر در مورد اینکه آیا حسن العسکری پسری از خود بر جای گذاشته است و چگونه می‌توان جانشین مشروع را شناخت.

فضای سیاسی عباسیان این پرسش ها را تشدید کرد. این خانواده در سامرا، نزدیک به قدرت امپراتوری زندگی می کردند، و ادعای جانشینی می تواند پیامدهای سیاسی و همچنین مذهبی داشته باشد. برخی از روایات توجه رسمی به خانواده و تلاش برای اثبات وجود وارث را توصیف می کنند. جزئیات در منابع متفاوت است. آنها نباید در یک صحنه اختراعی و پیوسته ترکیب شوند. آنچه می توان با احتیاط بیشتر گفت این است که سؤالات مربوط به وراثت، شهادت خانواده و رهبری دینی در هم پیچیده شد.

نوشته‌های بدعت‌نگاری و تاریخی شیعه، واکنش‌های متعددی را در میان گروه‌های مرتبط با ائمه اطهار ثبت می‌کنند. برخی از پیروان وجود پسر پنهان را تأیید کردند. برخی دیگر نامزدها یا تفاسیر متفاوتی را در نظر گرفتند، از جمله دیدگاه‌هایی درباره وضعیت خود حسن العسکری. بازسازی تعداد دقیق و مرزهای این گروه ها دشوار است زیرا نویسندگان بعدی مخالفان را از دیدگاه اعتقادی خود طبقه بندی کردند. بنابراین فهرست فرقه ها شاهدی بر بحث و جدل است نه سوابق عضویت شفاف.

پاسخ اثنی عشری به تدریج بر این ادعا متمرکز شد که حسن العسکری پسری را تعیین کرده است که کتمان او اختیار او را لغو نکرده است. حامیان از گزارش‌هایی در مورد مجموعه‌ای متشکل از دوازده رهبر، آموزه‌های قبلی درباره پنهان‌کاری و شهادت که از طریق حلقه‌های مورد اعتماد منتقل شده بود، استفاده کردند. منتقدان این پرسش را مطرح کردند که آیا این استدلال ها وجود جانشین پیشنهادی را اثبات می کند یا خیر. یک حساب دقیق باید اختلاف را بدون تبدیل هر یک از طرفین به کاریکاتور قابل درک کند.

بحران همچنین سؤالات عملی رهبری را متحول کرد. چگونه پیروان می‌توانند سؤالات مذهبی بفرستند، وجوه را توزیع کنند یا نمایندگان قابل اعتماد را از متقلب تشخیص دهند؟ این مشکلات به شکل گیری شبکه هایی که بعداً با غیبت صغیر مرتبط شدند کمک کرد. تاریخچه آنها هم شامل ادعای اختیارات تفویض شده و هم چالش های معمولی ارتباط در جوامع دور است.

مورخان مدرن می توانند بررسی کنند که متون مربوط چه زمانی گردآوری شده اند، چگونه استدلال های آنها تغییر کرده و چه چیزی را در مورد تشکیل جامعه آشکار می کند. آنها نمی توانند مسئله کلامی را صرفاً با بازگویی تقسیمات حل کنند. به همین ترتیب، بیانیه ایمان دوازده امامی نیاز به تصدیق بحث تاریخی مستند را برطرف نمی کند. بحران جانشینی به بهترین وجه به عنوان یک لحظه محوری آموزش داده می شود که اعتقادات مذهبی، شواهد متضاد و نهادهای جدید جمعی با هم توسعه یافتند.

سال 260 هجری قمری / 874 میلادی نقطه عطفی در گاهشماری استاندارد دوازده امامی است. پس از رحلت حسن عسکری، مؤمنان در مورد جانشینی، دسترسی به هدایت و تداوم امامت با سؤالاتی مواجه شدند. سنت دوازده امامی دوره ای را توصیف می کند که متعاقباً غیبت صغری (الغیبه الصغره) نامیده شد و تا سال 329 هجری قمری / 941 میلادی ادامه یافت. این دوره صرفاً یک فاصله خالی نیست: از طریق شبکه‌های واسطه‌ها، گزارش‌های پرسش‌ها و پاسخ‌ها، و تلاش‌ها برای حفظ روابط جمعی از راه دور به خاطر سپرده می‌شود.

در روایت دوازده امامی از چهار معاون متوالی نام برده شده است. پس از عثمان بن سعید امری که با خاندان ائمه پیشین نیز ارتباط دارد، پسرش محمد بن عثمان قرار دارد. سوم، حسین بن روح النوبختی; چهارمی، علی بن محمد السامری است. توالی آنها به سنت متأخر ساختاری قابل تشخیص می دهد. با این حال، زندگی، ارتباطات اجتماعی و شرایط هر معاون قابل تعویض نیست. یک خواننده دقیق باید بپرسد که کدام گزارش مربوط به کدام شخص است، چه کسی آن را مخابره کرده و منبع باقیمانده چقدر بعد جمع آوری شده است.

معاونان به عنوان دریافت کننده استعلام، ارسال پاسخ و مدیریت امور عملی توصیف می شوند. نامه ها یا مکتوبات منسوب به امام غایب را اغلب توقیع می گویند. این متون برای حافظه دوازدهم مهم هستند، اما اسناد باید سند به سند بررسی شود. وجود یک ارتباط گزارش شده، جمله بندی آن در تالیف بعدی و اعتبار تاریخی منشأ آن سه سؤال متمایز هستند. همچنین نباید مدل چهار معاونت را با تنها شکل نمایندگی محلی اشتباه گرفت: امامان قبلی قبلاً به کارگزاران و خبرنگاران مورد اعتماد تکیه کرده بودند.

این دوره به روایت متعارف با مرگ السامری در سال 329 هجری قمری به پایان رسید. گفته می شود که در آخرین ابلاغیه منسوب به امام اعلام شده است که هیچ معاون مشابهی تعیین نخواهد شد. این گزارش پل اعتقادی را برای غیبت بزرگ فراهم می کند. برای مطالعه تاریخی، همچنین نشان می دهد که چگونه یک جامعه پایان یک زنجیره قابل تشخیص از نمایندگان شخصی را توضیح می دهد و در عین حال درک خود را از تداوم دینی حفظ می کند.

خوانندگان می توانند گزارش های اولیه در الکلینی را با ارائه های بعدی مرتبط با المفید، بررسی نسخه ها، زنجیره های نقل و گاهشماری مقایسه کنند. چنین مقایسه ای مستلزم رد اعتقادات مؤمنان نیست. نیاز به دقت در مورد آنچه ادعا می شود دارد. غیبت صغیر یک تعلیم پایه دوازده امامی است، در حالی که صحت هر نامه منسوب به فرد موضوعی جداگانه برای ارزیابی متنی و تاریخی است.

تاریخ غیبت اکبر (الغیبه الکبری) به طور متعارف به سال 329 هجری قمری / 941 میلادی پس از مرگ علی بن محمد السامری، نایب چهارم، مربوط می شود. در اعتقاد اثنی عشری، محمد بن الحسن با اراده الهی به زندگی خود ادامه می دهد، اما دیگر از طریق یک جانشینی که عموماً به رسمیت شناخته شده از نمایندگان مشخصاً تعیین شده قابل دسترسی نیست. این یک ادعای کلامی درباره تداوم وجود و نقش امام است; این همان نوع ادعایی نیست که توسعه تاریخی مدارس حقوقی، شبکه های علمی و مؤسسات جمعی قابل مشاهده است.

انتقال سوالات عملی را مطرح کرد. در حالی که هیچ معاونی نمی تواند پاسخ مستقیم بدهد، مؤمنان چگونه باید اختلاف نظر در مورد نماز، ارث، معاملات تجاری و سایر واجبات را حل کنند؟ روایات متعارض را چگونه باید ارزیابی کنند؟ دانشمندان روشهای ارزیابی حدیث، فقه و تفسیر مستدل را توسعه دادند. این رویکردها در سال 329 هجری قمری به طور کامل شکل نگرفت. آنها در طول نسل ها از طریق بحث ها، محافل آموزشی، آثار مکتوب و تغییر شرایط اجتماعی ظهور کردند.

تاریخ فکری دوازده امامی دارای تفاوت های مهمی در برخورد با اقتدار قانونی است. محققانی که با رویکردهای حدیث محور مرتبط بودند و کسانی که برای استدلال سیستماتیک فقهی اهمیت بیشتری قائل بودند، همیشه در مورد روش ها اتفاق نظر نداشتند. بحث های بعدی درباره مرجعیت، تقلید از فقیه واجد شرایط و حوزه سیاسی ولایت فقیه را باید در دوره های خاص خود قرار داد. ارائه هر مؤسسه بعدی به گونه ای که گویی بدون تغییر در آغاز غیبت بزرگ تأسیس شده است، قرن ها توسعه را مبهم می کند.

زبان راهنمایی هم نیاز به مراقبت دارد. مؤمنان ممکن است امام پنهان را به عنوان منبع مستمر هدایت الهی توصیف کنند، حتی زمانی که ارتباط عادی در دسترس نباشد. این عقیده باید به عنوان دکترین دوازده امامی شناخته شود، نه اینکه بی سر و صدا به پرونده ای قابل تأیید از مداخلات خاص تبدیل شود. برعکس، این واقعیت که یک روش تاریخی نمی تواند یک ادعای متافیزیکی را آزمایش کند، به خودی خود معنای دینی آن را حل نمی کند. یک گزارش آموزشی می تواند توضیح دهد که جوامع به چه چیزی اعتقاد دارند، چگونه آن را بیان کرده اند و مورخان چه شواهدی را می توانند بررسی کنند.

غیبت کبری اعمال عبادی، بورس تحصیلی، مؤسسات خیریه و انتظارات عدالت را در جوامع بسیار متفاوت شکل داده است. تاریخ آن به یک نظریه سیاسی یا یک موضع محقق قابل تقلیل نیست. دانش‌آموزان باید تاریخ تعیین‌شده برای انتقال، گزارش ارسالی که آن را توضیح می‌دهد، تکامل اختیارات قانونی و تنوع امروزی تمرین دوازده‌گانه را تشخیص دهند. این جداسازی به برنامه اجازه می‌دهد هم در توصیف باور وفادار باشد و هم در مورد محدودیت‌های تاریخی شفاف باشد.

در تعالیم شیعه اثنی عشری، انتظار - انتظار ظهور امام - بعد اخلاقی دارد. آینده مورد انتظار با عدالت و پایان ظلم همراه است، اما انتظار در زمان حال نیز به عنوان یک مسئولیت مطرح می شود. دعا، صداقت، مراقبت از همسایه، انجام تعهدات و امتناع از استثمار افراد آسیب پذیر از اقدامات محسوس است. برای درک اینکه چرا این امید برای مؤمنان اهمیت دارد، نیازی به ادعای آگاهی از رویدادهای آینده نیست.

ادبیات عبادی شامل ادعیه و ذکرهای مرتبط با امام دوازدهم است. جمله بندی، انتساب و مناسبت های توصیه شده آنها ممکن است در مجموعه ها و جوامع متفاوت باشد. هنگام ارائه یک دعا، برنامه باید متن و منبع آن را شناسایی کند نه اینکه دلالت کند که هر تلاوت عمومی دارای جایگاه تاریخی یکسانی است. به همین ترتیب، روایات مربوط به نشانه های قبل از ظهور نیاز به رسیدگی دقیق دارد: زنجیره های انتقال متفاوت است، بازگویی های بعدی می تواند جزئیات را تقویت کند و مفسران در مورد قرائت های تحت اللفظی و نمادین اختلاف نظر دارند.

پیش بینی تاریخ دقیق ظهور به ویژه مشکل ساز است. هیجانات مذهبی، تحولات سیاسی و اخبار نگران کننده بارها پیش بینی های مطمئن را تشویق کرده اند، اما چنین پیش بینی هایی نباید به عنوان دانش ثابت ارائه شوند. یک منبع یادگیری مسئولانه از کودکان یا بزرگسالان نمی خواهد که هر فاجعه را به عنوان یک نشانه تفسیر کنند و به ترس پاداش نمی دهد. در حالت کودکان، موضوعات اصلی می تواند امید، انصاف، صبر و کمک به دیگران باشد. حالت بزرگسالان علاوه بر این می تواند تاریخ پیچیده گزارش های معادشناسی را مورد بحث قرار دهد.

پرسش اخلاقی بیشتر از انتظار منفعلانه است. عدالت در زندگی خانوادگی، کار و مسئولیت عمومی چگونه است؟ یک مؤمن ممکن است انتظار را با وفای به عهد، جستجوی دانش، مقاومت در برابر ظلم و محافظت از کسانی که تأثیری ندارند پیوند دهد. با این حال، متفکران دوازده امامی همیشه نتایج سیاسی یکسانی را از این آرمان ها نگرفته اند. برنامه باید توضیح دهد که تنوع به جای ادعای یک برنامه معاصر، معنای اجتناب ناپذیر این دکترین است.

امید را با فروتنی فکری نیز می توان بررسی کرد. داستان های مربوط به ملاقات با امام پنهان ممکن است برای کسانی که آنها را می پذیرند دارای اهمیت عبادی باشد، در حالی که تأیید مستقل تاریخی آنها می تواند محدود باشد. تمایز شهادت شخصی، روایت موروثی و تفسیر اعتقادی، خوانندگان را از ادعاهای مبالغه آمیز محافظت می کند. نکته آموزشی پایدار این است که انتظار، در یک گزارش مسئولانه، باید به جای تعلیق قضاوت انتقادی یا تعهدات روزمره، رفتار اخلاقی و شفقت را عمیق تر کند.

عنوان مهدی که عموماً به عنوان «هدایت شده به درستی» شناخته می شود، در چندین رشته از انتظار مسلمانان در مورد بازگرداننده عدالت در آینده ظاهر می شود. نقوش مشترکی در میان سنت ها وجود دارد، به ویژه این امید که بی عدالتی حرف آخر را نزند. با این حال، عنوان مشترک به این معنا نیست که همه جوامع مسلمان یک شخص را شناسایی می کنند یا آینده را به یک شکل درک می کنند. اولین کار در مقایسه، نام بردن از روایتی است که شرح آن شرح داده می شود.

مسلمانان شیعه دوازده امامی، مهدی را محمد بن الحسن، امام دوازدهم، می شناسند که بر اساس سنت دوازده امامی در قرن نهم میلادی متولد شده و در غیبت زندگی می کرده است. ظهور او در رابطه با امامت مستمر خاندان نبوی فهمیده می شود. بسیاری از روایات اهل سنت در عوض، مهدیی را پیش بینی می کنند که در آینده از خاندان پیامبر ظهور خواهد کرد، بدون اینکه روایت خاص اثنی عشری در مورد یک امام پنهان از قبل زنده باشد. علم اهل سنت همچنین در نحوه درجه بندی و تفسیر گزارش های فردی درباره مهدی متفاوت است.

سایر تاریخ های مسلمانان نیاز به توجه جداگانه دارند. روایات اسماعیلی درک متمایزی از امامت، نمایان بودن آن و رابطه آن با رهبری تاریخی ایجاد کرد. جنبش‌ها و دوره‌های خاص نیز از زبان مسیحایی به شیوه‌هایی استفاده کرده‌اند که بر اساس شرایط خود شکل گرفته است. تلقی «اسلام غیر اثنی عشری» به عنوان یک دیدگاه واحد، گمراه کننده خواهد بود، همانطور که گمراه کننده است اگر بگوییم که هر محقق اثنی عشری بر همین روایات یا مفاهیم سیاسی تأکید دارد.

مطالعه تطبیقی باید سه سؤال را متمایز کند: یک متن چه می گوید، یک جامعه چگونه آن را تفسیر می کند و مورخان چه چیزی می توانند در مورد انتقال آن ایجاد کنند. حضور یک گزارش در یک مجموعه با پذیرش یکپارچه صحت آن یکسان نیست. نویسه‌گردانی می‌تواند تفاوت‌ها را نیز پنهان کند: عناوینی مانند مهدی، قائم و امام ممکن است در زمینه‌های خاص دارای معانی مرتبط اما غیرقابل تعویض باشند. نقل قول ها به منبع دقیق و در صورت امکان، ترجمه چک شده نیاز دارند.

یک برنامه آموزشی می تواند اختلاف نظر را بدون تبدیل آن به مسابقه کاریکاتور ارائه کند. خوانندگان دوازده نفری باید دکترین خود را که دقیقاً شرح داده شده است تشخیص دهند. خوانندگان اهل سنت و سایر خوانندگان مسلمان نباید عقایدی را که به آنها نسبت داده شده است بیابند که آن را ندارند. آرمان های اخلاقی مشترک -عدالت، رحمت و مسئولیت پذیری- را می توان در کنار اختلاف نظرهای اساسی در مورد هویت، نسب شناسی، غیبت و اقتدار دینی تصدیق کرد. مقایسه محترمانه به جای اینکه وانمود کند که وجود ندارد، این تفاوت ها را روشن می کند.

سیره امام دوازدهم چندین نوع پرسش تاریخی و دینی را مطرح می کند. یکی مربوط به گزارش هایی از خاندان حسن عسکری و حوادث پس از مرگ او در سال 260 هجری قمری است. مورد دیگر مربوط به گزارش های بعدی نمایندگان، نامه ها و برخوردها است. سومی مربوط به گزاره کلامی است که امام در غیبت زنده می ماند. این ادعاها همه به یک دسته شواهد تعلق ندارند. گیج‌کردن آنها می‌تواند باعث شود حسابی مطمئن‌تر - یا نادیده‌انگیزتر به نظر برسد تا آنچه که مادیات باقی‌مانده را تضمین می‌کند.

مورخان می‌توانند تاریخ و مکان یک متن، هویت گردآورنده آن، رابطه بین نسخه‌های باقی‌مانده و نگرانی‌های جامعه‌ای که در آن منتشر شده را بررسی کنند. آثار اولیه دوازده امامی، تاریخ های فرقه ای و دفاع های اعتقادی بعدی ممکن است اطلاعات ارزشمندی را حفظ کنند و در عین حال استدلال ها را نیز پیش ببرند. متنی که برای پاسخ به چالش جانشینی نوشته شده است، رونوشت خنثی از هر رویدادی که توصیف می کند نیست. هدف آن مهم است، همانطور که شکاف بین رویداد و اولین گزارش باقی مانده نیز اهمیت دارد.

یک جلسه نقلی یا توقیع منسوب می‌تواند در سنت دینی معنا داشته باشد، بدون اینکه به طور خودکار شاهدی مستقل باشد. دانش‌آموزان باید بپرسند که آیا یک زنجیره انتقال ارائه شده است، آیا نسخه‌های موازی وجود دارد و آیا عبارت در بازگویی‌های بعدی تغییر کرده است یا خیر. در مواردی که برنامه نمی تواند نسخه دقیق، مرجع صفحه یا ترجمه را تأیید کند، باید این را صریحاً بگوید نه اینکه یک نقل قول صیقلی را طوری نمایش دهد که گویی علامت زده شده است. کلیدهای منبع در پروژه نشانگرهای تحقیقاتی هستند، نه جایگزینی برای استنادهای کامل.

احترام به ایمان و روش انتقادی تاریخی نباید دشمن هم باشند. مؤمنان دوازده امامی غیبت را به عنوان بخشی از هدایت الهی می دانند و ممکن است شهادت نقل شده را از نظر دینی معتبر بدانند. یک مورخ ممکن است به نتایج محدودتری در مورد توسعه این باور و نهادهایی که آن را حفظ کرده اند برسد. هیچ یک از موقعیت ها نباید به عنوان دیگری مبدل شود. نقش برنامه شناسایی دیدگاه ارائه شده است و به خوانندگان اجازه می دهد بفهمند که چرا روش های مختلف انواع مختلفی از پاسخ ها را ارائه می دهند.

مفیدترین نتیجه، نظم و انضباط تحقیق دقیق است: دکترین را از رویدادهای مستند جدا کنید، عدم قطعیت را در مواردی که منابع موافق نیستند حفظ کنید و از ادعاهای پر شور در مورد جلسات مخفی یا تاریخ های قریب الوقوع اجتناب کنید. بررسی بیشتر باید الکلینی، المفید و پژوهش های تاریخی مدرن مرتبط را با ویراستاران واجد شرایطی که زبان اصلی را بررسی می کنند، مقایسه کند. چنین شفافیتی مطالب را برای یادگیرندگانی که عقاید دوازده امامی مشترک دارند و برای کسانی که سنت را از خارج مطالعه می کنند ارزشمندتر می کند.

وعده امید با این سوال آغاز می شود: باور به اینکه جهانی بهتر ممکن است به چه معناست؟ در شیعه اثنی عشری از امام محمد مهدی (عج) به عنوان امام دوازدهم یاد شده است. مؤمنان او را فرزند امام حسن عسکری (ع) می دانند. آنها معتقدند که به خواست خدا، او زنده می ماند، اگرچه مردم معمولاً نمی توانند او را ملاقات کنند. به این می گویند غیبت. سایر مسلمانان برداشت های متفاوتی از مهدی دارند و ما می توانیم با احترام درباره آن تفاوت ها صحبت کنیم.

تصور کنید یک کلاس با هم کار می کنند تا از یک باغ کوچک مراقبت کنند. ابتدا زمین خشک و گیاهان ریز هستند. برخی از کودکان از خود می‌پرسند که آیا تلاش‌هایشان هرگز تغییری ایجاد خواهد کرد. معلم آنها به آنها یادآوری می کند که دانه ها به توجه، زمان و صبر نیاز دارند. هیچ کس نمی تواند قول دهد که هر دانه ای رشد کند، اما همه می توانند خاک را آبیاری کنند، از گیاهان محافظت کنند و کار را به اشتراک بگذارند. امید همان نشستن و انتظار نیست. امید می تواند به ما در انتخاب اقدامات خوب امروز کمک کند.

برای بسیاری از خانواده هایی که پیرو اهل بیت هستند، یاد امام مهدی (عج) راهی برای زنده نگه داشتن این نوع امید است. آنها برای آینده ای دعا می کنند که در آن با مردم منصفانه رفتار شود، افراد آسیب پذیر محافظت شوند و تخلفات حرف آخر را نزند. این یک باور دینی است، نه جدول زمانی که کسی بتواند آن را اثبات یا پیش بینی کند. ما نمی دانیم آینده چه زمانی آشکار می شود و باید مراقب کسانی باشیم که ادعا می کنند تاریخ دقیق آن را می دانند.

یک کودک در حالی که به دنیای مهربانتر امیدوار است چه کاری می تواند انجام دهد؟ آنها ممکن است شامل کسی باشند که احساس می کند کنار گذاشته شده است، چیزی را که گم شده است برگرداند، حقیقت را حتی زمانی که دشوار است بگوید، یا به یک دوست کمک کند تا یاد بگیرد. هر انتخاب کوچک اهمیت دارد زیرا عدالت از نحوه رفتار ما با افراد کنارمان شروع می شود. برای رعایت انصاف لازم نیست مشهور یا قدرتمند باشیم.

داستان امام دوازدهم نیز به ما می آموزد که وقتی چیز غیرعادی می شنویم متفکر باشیم. می‌توانیم بپرسیم چه کسی داستان را تعریف می‌کند، به چه چیزی اعتقاد دارد و چه مدرکی دارد. سوال پرسیدن بی احترامی نیست. این یکی از راه های یادگیری با دقت است. مردم ممکن است در مورد تاریخ مذهبی اختلاف نظر داشته باشند در حالی که هنوز به یکدیگر مهربانی نشان می دهند.

وقتی به امام مهدی فکر می کنید، هر دو بخش درس را به خاطر بسپارید: به خوبی امیدوار باشید و مسئولیت کاری را که می توانید انجام دهید به عهده بگیرید. آینده ای آرام دلیلی برای تمرین صبر، صداقت و شفقت در زمان حال است.

زندگی با مسئولیت می تواند مانند یک ایده بسیار بزرگ به نظر برسد، اما با تصمیم گیری های معمولی شروع می شود. ممکن است شما مسئول کیف مدرسه خود، احساسات یک خواهر یا برادر کوچکتر باشید، یا مطمئن شوید که برای شخص دیگری آشفتگی ایجاد نمی کنید. این انتخاب های کوچک به ما کمک می کنند تا تبدیل به افرادی شویم که دیگران بتوانند به آنها اعتماد کنند.

مسلمانان شیعه دوازده امامی معتقدند که امام مهدی (عج) در غیبت است. این بدان معناست که او در دسترس عموم نیست تا جامعه را به روش معمول و قابل مشاهده هدایت کند. در سنت، غیبت او به این معنا نیست که احسان، عبادت یا انصاف را باید به تعویق انداخت. در عوض، مؤمنان تشویق می‌شوند تا زمانی که منتظر و امیدوار هستند، مسئولانه زندگی کنند. این توضیحی از تعلیم ایمانی است. جوامع مختلف مسلمان، مهدی را متفاوت درک می کنند.

کتابخانه ای را تصور کنید که در آن کتابدار دستورالعمل های روشنی برای نگهداری از کتاب ها گذاشته است. حتی زمانی که کتابدار غایب است، خوانندگان هنوز باید کتاب ها را با احتیاط کنار بگذارند، به بازدیدکنندگان جوان کمک کنند و آنقدر آرام صحبت کنند تا دیگران بتوانند مطالعه کنند. منطقی نیست که بگوییم، "فقط زمانی که کتابدار برگردد، از کتابخانه مراقبت خواهیم کرد." مراقبت از یک مکان مشترک کار هر روزه همه است.

زندگی ما از یک جهت مهم مانند آن کتابخانه است: کارهایی که انجام می دهیم بر دیگران تأثیر می گذارد. اگر ما نامهربانانه صحبت کنیم، ممکن است کسی صدمه ببیند. اگر کمکی ارائه دهیم، ممکن است کسی جرأت کند دوباره تلاش کند. اگر شایعه ای شنیدیم، می توانیم قبل از تکرار آن را متوقف کرده و بررسی کنیم. مسئولیت پذیر بودن به این معنا نیست که هرگز اشتباه نکنید. این به معنای توجه به آنها، عذرخواهی در صورت لزوم و تلاش برای انجام بهتر است.

خانواده ها گاهی امید خود را با دعا و ذکر نشان می دهند. ممکن است کودکی بپرسد برای چه چیزی دعا کنم؟ می‌توانید برای افرادی که تنها هستند، برای کسانی که به امنیت نیاز دارند، برای خانواده‌هایی که در سختی‌ها هستند یا خردمندی دعا کنید که منصفانه عمل کنند. دعا می تواند ارزش های ما را به ما یادآوری کند، اما هر زمان که عمل ممکن است باید در کنار عمل باشد. یک کلمه محبت آمیز و یک دست کمک می تواند بخشی از زندگی این ارزش ها باشد.

همچنین این مسئولیت وجود دارد که در مورد آنچه می دانیم صادق باشیم. ما نباید درباره امام داستان بسازیم یا بگوییم چیزی دیده ایم در حالی که ندیده ایم. اگر گزارشی نامطمئن است، بهتر است بگوییم. ایمان و تفکر دقیق می تواند در یک گفتگو باشد.

در پایان هر روز سه سوال از خود بپرسید. آیا با کسی منصفانه رفتار کردم؟ آیا بدون انتظار پاداش کمک کردم؟ آیا چیزی وجود دارد که بتوانم فردا بهبود دهم؟ این سؤالات یک ایده بزرگ - مسئولیت - را به یک تمرین ملایم روزانه تبدیل می کند. امید به آینده زمانی معنادار می شود که به انتخاب هایی که اکنون انجام می دهیم شکل دهد.

امید و عدالت دو واژه ای است که اغلب در هنگام صحبت خانواده های شیعه دوازده امامی درباره امام مهدی (عج) با هم ظاهر می شود. در اعتقاد آنها، او امام موعود است که بازگشتش با اعاده عدالت مرتبط است. بسیاری از مسلمانان دیگر نیز به مهدی آینده اعتقاد دارند، اگرچه ممکن است در مورد اینکه او کیست یا چگونه داستان ها را باید فهمید، اختلاف نظر داشته باشند. ما می توانیم در مورد این باورها بیاموزیم بدون اینکه وانمود کنیم که همه یکسان فکر می کنند.

عدالت چیست؟ تصور کنید که دو کودک در حال ساختن یک برج هستند. یکی بلوک های زیادی دارد و دیگری فقط چند بلوک دارد. منصف بودن همیشه به این معنا نیست که بگوییم همه چیز خوب است. ممکن است به این معنا باشد که متوجه شوید چه کسی به فرصتی برای شرکت نیاز دارد و برای آنها جا باز کنید. عدالت از ما می خواهد که به دقت به چگونگی تأثیر اعمالمان بر دیگران، به ویژه افرادی که قدرت کمتری دارند، نگاه کنیم.

حالا تصور کنید کسی به خاطر اشتباهی که مرتکب نشده سرزنش شده است. انتخاب آسان ممکن است ساکت ماندن باشد. انتخاب شجاعانه و متفکرانه ممکن است این باشد که صادقانه صحبت کنید، بدون اینکه نسبت به فردی که این اتهام را مطرح کرده ظلم کنید. انصاف هم به شجاعت و هم به مهربانی نیاز دارد. ما می‌توانیم بدون توهین به مردم مخالفت کنیم، و می‌توانیم اشتباه را اصلاح کنیم بدون اینکه کسی احساس بی‌ارزشی کند.

برخی از مردم در مورد آینده عدالت می شنوند و فکر می کنند که باید به سادگی صبر کنند. اما انتظار به معنای انجام هیچ کاری نیست. اگر می‌خواهید دنیا آرام باشد، می‌توانید با آرامش یک بحث را حل کنید. اگر می‌خواهید مردم ایمن باشند، می‌توانید به یک بزرگسال مورد اعتماد بگویید که کسی مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد. اگر می خواهید همه به اندازه کافی داشته باشند، می توانید آنچه را که می توانید به اشتراک بگذارید به اشتراک بگذارید. این اقدامات نمی توانند همه مشکلات را حل کنند، اما مهم هستند.

روایات مربوط به مهدی در طول نسل ها مورد بحث و تفسیر قرار گرفته است. بچه‌ها باید بدانند که همه گزارش‌های دینی با واقعیتی که بتوانیم در یک آزمایش علمی بررسی کنیم، یکسان نیستند. مؤمنان آنها را با ایمان نگه می دارند; مورخان می پرسند نوشته های اولیه چه چیزی را می توانند ایجاد کنند. و جوامع ممکن است به نتایج متفاوتی برسند. یادگیری محترمانه جا برای باورهای صادقانه و سوالات صادقانه باقی می گذارد.

امید نیز به صبر نیاز دارد. یک دانه یک شبه درخت نمی شود و مردم در یک روز کامل نمی شوند. گاهی اوقات ما یک انتخاب ضعیف انجام می دهیم یا احساس ناامیدی می کنیم. ما می توانیم یاد بگیریم، بخشش بخواهیم و دوباره شروع کنیم. انسان امیدوار رنج را نادیده نمی گیرد. آنها به دنبال راه هایی برای پاسخ به آن با دقت هستند.

به یک کار منصفانه که می توانید در این هفته انجام دهید فکر کنید. شاید بتوانید به صحبت‌های کسی که به ندرت شنیده می‌شود گوش دهید، برای کار گروهی اعتبار را به اشتراک بگذارید یا از دوستی که با او ناعادلانه رفتار می‌شود دفاع کنید. آن را بنویسید و امتحان کنید. درس امید فقط مربوط به فردایی دور نیست. این در مورد عدالتی است که امروز انتخاب می کنیم.