امام علی (ع)

علی بن ابی طالب جایگاهی غیرعادی در تاریخ اسلام دارد زیرا زندگی اولیه او پیوند خویشاوندی، تعهد مذهبی و تشکیل اولین جامعه مسلمانان را به هم پیوند می دهد. او پسر عموی محمد (ص) بود و طبق روایات زندگینامه مسلمانان، در جوانی به خاندان پیامبر آورده شد. گزارش‌های مربوط به شرایط و گاه‌شماری دقیق متفاوت است، اما نزدیکی به یادگار مانده بین این دو در هر دو تصویر عبادی و تاریخی از علی نقش اساسی دارد. این رابطه بعدها ادعاهایی را در مورد آگاهی او از تعالیم پیامبر و جایگاهش در میان اهل بیت شکل داد.

منابع مسلمان غالباً علی را از اولین مؤمنان به پیام محمد می دانند. توصیف آشنا از او به عنوان اولین مرد مؤمن متعلق به بحث گسترده تری درباره اولین نوکیشان است که در آن نویسندگان مقوله هایی مانند کودکان، بزرگسالان، زنان و آزادگان را متمایز می کنند. چنین رتبه‌بندی‌هایی نشان می‌دهد که چگونه جوامع بعدی آغاز اسلام را به یاد آوردند. آنها نباید طوری ارائه شوند که گویی هر شاهد اولیه از یک لیست یکسان استفاده کرده است. آنچه برای درک روایت اهمیت دارد این است که علی پیوسته بسیار نزدیک به آغاز حرکت جدید است.

گزارش ها علی را با هجرت از مکه به مدینه و رویدادهای مهم زندگی عمومی پیامبر مرتبط می کنند. یکی از روایت‌هایی که به طور گسترده نقل شده است، او را توصیف می‌کند که در زمان هجرت در مکه ماند و متعاقباً به مهاجران پیوست. ادبیات مسلمان نیز شرکت او در نبردها و مسئولیت های دیپلماتیک یا جمعی را بازگو می کند. این گزارش ها در جزئیات و ژانر متفاوت هستند: یک گزارش مذهبی ممکن است یک درس اخلاقی را برجسته کند، در حالی که یک وقایع نگاری ممکن است رویداد را در یک توالی سیاسی بزرگتر قرار دهد. هیچ کدام از این دو نوع را نباید بدون توجه به تاریخچه انتقال آن خواند.

علی با فاطمه دختر محمد ازدواج کرد و پدر حسن و حسین شد. این رابطه خانوادگی بیش از اطلاعات پس زمینه در اندیشه دوازده نفر است. لنگر خاندانی است که از طریق آن سیره ائمه ادامه دارد. با این حال، یک بیوگرافی دقیق باید روابط نسب شناختی را که به طور گسترده به رسمیت شناخته شده است، از ادعاهای الهیاتی در مورد تعیین الهی که در سنت های مسلمانان به طور متفاوتی درک می شود، متمایز کند.

پرتره اولیه علی همچنین پرسشی را مطرح می کند که چه چیزی به عنوان آمادگی برای رهبری به حساب می آید. نویسندگان دوازده امامی، نزدیکی به پیامبر، ایمان اولیه و دانش اندوخته را نشانه‌های مسلکی خاص توصیف می‌کنند. مورخان در عوض ممکن است بپرسند خویشاوندی، مشارکت در جنبش و اعتبار گزارش های به یاد ماندنی چگونه بر بحث های سیاسی بعدی تأثیر گذاشت. این رویکردها نباید در یکدیگر فرو بریزند. آنها به سوالات مختلفی در مورد یک فرد پاسخ می دهند.

برای مطالعه بیشتر، ترتیب و جمله بندی روایی در تألیفات تاریخی اولیه را با آثار متأخر امامیه مقایسه کنید. توجه داشته باشید که کجا یک ادعا توسط چندین نقل مستقل پشتیبانی می شود و در کجا عمدتاً در استدلال الهیات گذشته نگر ظاهر می شود. این فصل یک پیش نویس تحقیقاتی است، نه ادعایی مبنی بر اینکه هر حادثه در سطح مقطع تأیید شده است.

واقعه غدیر خم یکی از مهمترین نکات تفسیری مسلمانان در بحث جانشینی پیامبر اسلام است. گزارش‌ها توصیف می‌کنند که پیامبر در جمعی سخنرانی می‌کرد و از علی با استفاده از کلمه مولا سخن می‌گفت. اهمیت این رویداد را نمی‌توان به یک اختلاف نظر ساده بر سر وجود گزارش تقلیل داد: روایات عمده اشکال گزارش را حفظ می‌کنند، در حالی که بحث مربوط به تنظیم، عبارت، نیروی مورد نظر و پیامدهای آن برای قدرت پس از مرگ پیامبر است.

در کلام شیعه اثنی عشری، غدیر به عنوان علنی بودن علی به امامت تلقی می شود. اصطلاح مولا در مضمون امامت و ولایت خوانده می شود و این گزارش در کنار دیگر روایات اهل بیت پیامبر(ص) مورد توجه قرار می گیرد. بسیاری از تفاسیر اهل سنت این گزارش را تأییدی بر مقام علی یا دعوت به وفاداری و محبت می‌دانند بدون اینکه آن را به‌عنوان انتصاب صریح برای خلافت بدانند. این خلاصه‌ها گرایش‌های تفسیری گسترده را توصیف می‌کنند، نه دیدگاه هر محققی را در هر دو سنت.

این بحث اغلب شامل قرآن 5:55، که معمولاً آیه ولایت نامیده می شود، و قرآن 33:33، مربوط به تطهیر اهل بیت پیامبر است. خود آیات باید از توضیحات بعدی که عبارات خاص چه کسانی را شناسایی می کنند و چگونه با جانشینی ارتباط دارند متمایز شوند. به همین ترتیب، نسخه هایی از حدیث دو ثقلین (ثقلین) برای بحث در مورد حجیت قرآن و اهل بیت مهم است. یک حساب مسئول به جای اینکه همه انواع را قابل تعویض تلقی کند، عبارت و انتقال دقیق مورد بحث را شناسایی می کند.

مفهوم ناس یا نامگذاری مقتدرانه در روایت امامی از رهبری تبدیل شد. آموزه های مربوط به علم امام و حفظ آن از خطای دینی نیز همین گونه بود. آن دسته بندی های الهیاتی برای خود تاریخ دارند. گمراه‌کننده است که فرض کنیم فرمول‌های کاملاً توسعه‌یافته بعدی به طور جهانی در قرن اول اسلامی به اشتراک گذاشته شده است یا انکار اهمیت آنها برای درک چگونگی خواندن وقایع پیشین توسط مؤمنان دوازده امامی.

غدیر همچنین نشان می‌دهد که چرا باید پرسش‌های تاریخی و کلامی را با دقت تفکیک کرد. یک سوال می پرسد که گزارش های خاص چه می گویند و چگونه می توان به طور ایمن عبارات آنها را بازسازی کرد. دیگری می پرسد که این کلمات برای مخاطب اصلی چه معنایی داشتند؟ سومی می پرسد که جامعه مؤمن آنها را برای مرجعیت دینی چه معنایی می داند؟ روش ها و انواع شواهد مختلفی در هر سؤال دخیل است و اختلاف نظرها صرفاً با ذکر یک عنوان آشنا از بین نمی روند.

برای بررسی ویراستاری، این فصل به ارجاعات سطحی برای نسخه‌های سنی و امامی گزارش، یادداشت‌هایی درباره انواع مهم و توضیح مختصر قرائت‌های اصلی مولا نیاز دارد. تا زمانی که آن منابع بررسی نشوند، متن حاضر باید به‌عنوان پیش‌نویس تحقیق تفسیری به‌جای بازسازی ثابت هر جزئیات، به وضوح مشخص شود.

رحلت حضرت محمد (ص) در سال 632 پس از میلاد، سؤالی فوری در مورد رهبری جامعه مسلمانان ایجاد کرد. جلسات سقیفه و متعاقب آن به رسمیت شناختن ابوبکر به عنوان خلیفه، جایگاهی محوری در نگارش تاریخی اولیه اسلامی دارد. جایگاه علی در این وقایع در منابع اهل سنت و شیعه به گونه‌ای متفاوت توصیف شده است و روایت‌های باقی‌مانده در نسل‌های بعدی نقل و جمع‌آوری شده است. بنابراین، این دنباله باید با توجه به آنچه به طور گسترده گزارش می شود و آنچه که مورد بحث باقی می ماند، روایت شود.

روایات شیعه دوازده امامی علی را به عنوان جانشین تعیین شده پیامبر می دانند و نتیجه سقیفه را انحراف از آن تعیین می دانند. روایات اهل سنت به طور کلی رهبری ابوبکر را از طریق گفتگوهای سیاسی و مذهبی جامعه توضیح می دهند، اگرچه روند اولیه به روش های مختلف توسط نویسندگان فردی مورد بحث قرار می گیرد. یک ارائه تاریخی متوازن وانمود نمی کند که این توضیحات یکسان هستند. هر موضع را به طور دقیق توصیف می کند و روشن می کند که یک گزاره به جای یک واقعیت ثابت شده مستقل، یک تفسیر است.

درباره رابطه علی با سه خلیفه اول و زمان یا شرایط بیعت او با ابوبکر نیز سؤالاتی مطرح می شود. برخی گزارش‌ها بر تأخیر و اختلاف تأکید دارند. دیگران به همکاری یا مشاوره بعدی اهمیت بیشتری می دهند. ممکن است تنش سیاسی و تعامل عملی در کنار هم وجود داشته باشند، بنابراین نه روایتی از هماهنگی بی وقفه و نه روایتی از درگیری آشکار دائمی را نباید بدون بررسی شواهد خاص فرض کرد. جزئیات برخوردهای فردی نیاز به بررسی دقیق منبع به منبع دارد.

موقعیت فاطمه و اختلاف بر سر فدک بخشی از همان چشم انداز تاریخی مورد مناقشه را تشکیل می دهد. این مسائل را نباید به یک شعار در مورد ارث یا مال خلاصه کرد. آنها شامل سؤالاتی در مورد اختیارات قانونی، دعاوی خانوادگی، میراث پیامبر و قابل اعتماد بودن سخنرانی های گزارش شده بعدی هستند. حافظه اثنی عشری اغلب این قسمت را به حقوق اهل بیت مرتبط می کند. سنت های دیگر مسائل حقوقی و سیاسی را به گونه ای متفاوت تنظیم می کنند. خوانندگان سزاوار توضیح دقیق هم در مورد ادعاها و هم از حدود شواهد آنها هستند.

سرانجام علی در سال 656 پس از قتل عثمان و یک دوره بی ثباتی شدید، خلیفه شد. این الحاق بعدی نباید به عنوان دلیلی بر این که اختلافات قبلی به یک روش پذیرفته شده جهانی حل شده است، معکوس خوانده شود. دهه‌های اول پس از رحلت پیامبر برای درک متفاوت مشروعیت، اجتماع و مرجعیت شکل‌دهنده باقی ماند. آنها همچنین حافظه تاریخی را شکل دادند که مسلمانان بعدی از طریق آن زندگی نسل های اول را روایت کردند.

فصلی دقیق درباره سقیفه باید گاهشماری تواریخ اولیه، مجموعه‌های حدیثی و گزارش‌های کلامی امامیه را با هم مقایسه کند، در حالی که وقایع را از سخنان منسوب که ممکن است بیان دقیق آن دشوار باشد، جدا کند. خوانندگان باید بتوانند ببینند که چرا تفاسیر متفاوت است بدون اینکه از آنها خواسته شود که باورهای خود را رها کنند. این متن پیش‌نویس پژوهشی است و قبل از انتشار به‌عنوان یک حساب کاملاً منبع، به استناد در سطح متن نیاز دارد.

علی بن ابی طالب در سال 656 پس از کشته شدن عثمان بن عفان، خلیفه سوم، خلیفه شد. شرایط مرگ عثمان، تقاضاهای رقابتی برای پاسخگویی، و تنش های طولانی مدت بر سر انتصابات و حکومت، انتقال را به شدت دشوار کرد. اگرچه بسیاری از مسلمانان علی را خلیفه می شناختند، اما بیعت سیاسی جهانی نبود. بنابراین گزارشی جدی باید جایگاه علی را در عقیده اثنی عشری، جایی که رهبری برحق او با تعیین پیامبر آغاز می‌شود، از گاه‌شماری تاریخی تصرف خلافت او در دهه‌های بعد، متمایز کرد.

اولین رویارویی بزرگ حکومت او، جنگ جمل در نزدیکی بصره بود که در آن نیروهای مرتبط با عایشه، طلحه و الزبیر شرکت داشتند. منابع در مورد انگیزه شرکت کنندگان، مذاکرات قبل از نبرد و مسئولیت شروع جنگ متفاوت است. مرگ‌ها و جدایی‌هایی که در پی آن رخ داد بخشی از خاطره دردناک جنگ داخلی اول شد که اغلب فتنه اول نامیده می‌شود. شرکت کنندگان در سنت های مختلف مسلمانان عمیقا مورد احترام هستند. توصیف دقیق تعارض مستلزم توهین به آنها یا پاک کردن اختلاف واقعی نیست. طرفداران علی رهبری او را مشروع و چالش مسلحانه را تهدیدی جدی برای نظم عمومی می دانستند.

مبارزه با معاویه، فرماندار سوریه، به نبرد صفین در سال 657 انجامید. تقاضای عدالت برای قتل عثمان، مسئله بیعت و ادعاهای رقیب برای حکومت، این رویارویی را شکل داد. گزارش های داوری پس از جنگ پیچیده و گاه متناقض است. روایت‌های بعدی می‌توانند نتیجه را اجتناب‌ناپذیر جلوه دهند، اما معاصران با عدم اطمینان و وفاداری‌های تقسیم‌شده مواجه بودند. مناقشه داوری همچنین به ظهور جناحی کمک کرد که هم رسیدگی علی به اختلاف و هم اختیارات مخالفانش را رد کرد. این مخالفان به طور متعارف با خوارج مرتبط هستند، اگرچه این برچسب به جای یک گروه بدون تغییر، تاریخ در حال توسعه را پوشش می دهد.

بعدها علی در نهروان با نیروهای خوارج جنگید. شرایط و اعداد در گزارش های مربوط به نبرد متفاوت است. تبیین تاریخی باید به مخالفت‌های جنبش و تهدید به خشونت مسلحانه توجه کند، بدون اینکه هر مخالف اولیه را با جنبش‌های افراطی بعدی یکی دانست. حکومت علی (ع) که عمدتاً در کوفه مستقر بود، به طور همزمان به مطالبات اداری، بیعت ولایت و پیامدهای سال ها درگیری می پرداخت. حکومت او را نمی توان به دنباله ای از نبردها تقلیل داد: تصمیم گیری در مورد بودجه عمومی، انتصابات و دسترسی به عدالت نیز در نحوه یادآوری حامیان رهبری او نقش اساسی داشت.

علی در سال 661 در کوفه مورد حمله قرار گرفت و بر اثر جراحات وارده درگذشت. این ترور خلافت او را به پایان رساند اما اختلاف عمیق تر بر سر قدرت مشروع را حل نکرد. سنت شیعه دوازده امامی از دوران حکومت او به عنوان نمونه ای از رهبری اصولگرا تحت فشارهای فوق العاده یاد می کند. روایات تاریخی اهل سنت به طور کلی جایگاه او را در میان خلفای هدایت شده به درستی تصدیق می کنند، در حالی که درگیری های داخلی را در چارچوب های مختلف تفسیر می کنند. شواهد باقی مانده مستلزم نسبت دادن دقیق سخنان و انگیزه های خاص است. آنچه می توان به طور مطمئن بیان کرد این است که خلافت او به نقطه عطفی تعیین کننده در تاریخ سیاسی مسلمانان تبدیل شد و میراث مورد مناقشه آن همچنان به شکل دادن به ایده های عدالت، اقتدار و جامعه ادامه داد.

از علی بن ابیطالب نه تنها به عنوان یک رهبر سیاسی و از نزدیکان پیامبر اسلام، بلکه به عنوان معلم اخلاق، شریعت و انضباط معنوی یاد می شود. سخنان، نامه ها و خطبه های متعددی در روایات ادبی مسلمانان به او نسبت داده شده است. تأثیر آنها قابل توجه است، اما وجود یک انتساب ثابت نمی کند که هر جمله باقی مانده دقیقاً همانطور که منتقل شده گفته شده است. یک بیوگرافی آموزشی مسئول باید هم آموزه ها و هم تاریخچه حفظ آنها را معرفی کند.

مشهورترین مجموعه متأخر مرتبط با علی نهج البلاغه است که توسط شریف الرضی در قرن دهم و یازدهم گردآوری شده است. این خطبه ها، نامه ها و اصطلاحات کوتاه را در یک ترتیب ادبی گرد هم می آورد. تاریخ تألیف قرن‌ها دیرتر از زمان حیات علی است و تک تک قسمت‌ها تاریخ انتقال متفاوتی دارند. برخی از مطالب مشابهی در منابع قبلی دارند، در حالی که قسمت های دیگر نیاز به ارزیابی محتاطانه تری دارند. بنابراین، این مجموعه منبعی ضروری برای دریافت اندیشه علی و نقطه شروعی برای تحقیق است، نه یک رکورد کلمه به کلمه تأیید شده خودکار از تمام سخنرانی های عمومی او.

موضوعاتی که به علی نسبت داده می شود شامل مسئولیت پذیری در مقام، خطر غرور، وظایفی که در قبال فقرا دارند و انضباط اخلاقی لازم برای اعمال قدرت است. توصیه نامه معروف او به مالک الشتر اغلب به عنوان الگوی حکومت عادلانه، به ویژه توجه آن به گروه های مختلف اجتماعی و تعهدات مسئولان خوانده می شود. محققان درباره جنبه‌های منشأ و انتقال متن بحث می‌کنند. زمانی باید به خوانندگان گفته شود که استدلال بر یک انتساب سنتی استوار است. پرسش‌های اخلاقی که مطرح می‌کند، حتی زمانی که تاریخ متنی در دست بررسی است، مهم باقی می‌مانند: چگونه یک فرماندار باید با آسیب‌پذیران رفتار کند، به انتقادات پاسخ دهد و منافع شخصی را مهار کند؟

در تعالیم شیعه اثنی عشری، علم علی از نقش او به عنوان امام اول و مفسر هدایت شده الهی پیام پیامبر جدایی ناپذیر است. دیگر روایات مسلمانان، او را به عنوان صحابی برجسته، فقیه و مرجع اولیه بدون پذیرش همان آموزه امامت تعیین شده، گرامی می دارند. اینها اختلافات ماهوی الهیاتی است. ارائه علم علی باید روشن کند که آیا یک ادعا یک اصل اعتقادی است، یک رویداد تاریخی گزارش شده یا استنباط محققین بعدی. همچنین باید از انتساب عناوین نهادی مدرن به شیوه های قرن هفتم بدون توضیح خودداری شود.

انتقال از طریق اعضای خانواده، دانش‌آموزان، دانش‌پژوهان و مؤلفان بعدی اتفاق می‌افتد، و واژگان و دغدغه‌های نسل‌های متوالی گاهی بر شکلی که مطالب در آن باقی می‌ماند تأثیر می‌گذارد. سبک ادبی عربی می تواند اقتدار یک قطعه را برای خوانندگان تشدید کند، اما فصاحت به تنهایی نمی تواند یک گزارش را اعتبار بخشد. مقایسه نسخه‌های خطی، نقل‌قول‌ها و زنجیره‌های انتقال کمک می‌کند تا تشخیص دهیم که در کجا اعتماد قوی‌تر یا ضعیف‌تر است. ترجمه لایه دیگری از مسئولیت را اضافه می کند: یک عبارت انگلیسی به یاد ماندنی ممکن است تفسیر مترجم باشد تا معادل دقیق یک عبارت عربی.

میراث فکری علی در نتیجه دارای دو بعد مرتبط است. او یک شخصیت تاریخی است که کلمات گزارش شده او باید از طریق شواهد ارزیابی شود، و او یک مرجع اخلاقی و معنوی مداوم برای جوامعی است که آن کلمات را به عنوان راهنمایی می خوانند. یک برنامه آموزشی می‌تواند با ارائه برچسب‌های منبع واضح، مقاومت در برابر نقل‌قول‌های ساختگی و دعوت از خوانندگان برای بررسی چگونگی تفسیر آموزه‌های مربوط به عدالت، فروتنی و مسئولیت‌پذیری در طول زمان، به هر دو بعد احترام بگذارد.

خلافت علی بن ابیطالب مکرراً به عنوان آزمونی برای اینکه آیا قدرت عمومی می‌تواند در میان درگیری‌های داخلی پاسخگوی اصول اخلاقی باقی بماند یا خیر، ارائه می‌شود. پس از خلیفه شدن در سال 656 میلادی، علی وارث اختلافات سیاسی، اختلافات بر سر انتصابات استانی و عواقب قتل عثمان شد. زمانی که گروه های رقیب مشروعیت دولت را زیر سوال بردند، تصمیماتی که ممکن است در یک دولت مسالمت آمیز ساده به نظر برسد، خطرات جدی را به همراه داشت. منابع باقی مانده توسط وفاداری های سیاسی و مذهبی بعدی شکل گرفته اند، بنابراین گفتگوها و انگیزه های خاص نیاز به بررسی دقیق دارد.

گزارش‌های دولت علی بر توزیع درآمد عمومی و مقاومت او در برابر امتیازاتی که او آن را غیرقابل توجیه می‌دانست، تأکید می‌کند. در حافظه شیعه اثنی عشری، این سیاست ها تعهد به برابری در برابر تعهدات اخلاقی و قانونی را نشان می دهد. مورخان هنوز باید بپرسند که کدام اقدامات خاص در منابع اولیه تأیید شده است، شرایط استانی چگونه متفاوت بوده است و آیا حکایات بعدی به جای یک تصمیم اداری مستند بیانگر یک آرمان اخلاقی هستند یا خیر. تمایز از ایده آل نمی کاهد. این ادعای تاریخی را دقیق تر می کند. حرکت مرکز سیاسی علی به کوفه نیز نشان دهنده واقعیت های حمایت نظامی و حکومت در عراق بود.

قرار ملاقات ها از حساسیت ویژه ای برخوردار بود. یک فرماندار می تواند در یک منطقه ثبات ایجاد کند و در منطقه دیگر مخالفت را برانگیزد. اختلافات علی با معاویه بر سر شام، به بیعت، کشته شدن عثمان و قدرت فرماندهی ولایت مربوط می شد. موضع هیچ یک از طرفین را نمی توان با یک انگیزه شخصی به اندازه کافی توضیح داد. درگیری ها در جمل و صفین شامل شبکه های بیعت و قضاوت های متفاوت در مورد عدالت و نظم بود. گزارش های داوری پس از صفین در جزئیات آنها مورد مناقشه است، اما آنها دشواری حل و فصل یک بحران سیاسی را در زمانی که طرفین بر اساس قاعده مشروع توافق نکردند، آشکار می کند.

ظهور مخالفان خوارج فشار بیشتری بر دولت علی وارد کرد. برخی از مخالفان پذیرش داوری را به عنوان نقض حکم الهی مورد انتقاد قرار دادند، در حالی که گزارش ها اقدامات خشونت آمیز و تشدید تقابل را نیز توصیف می کنند. نبرد نهروان به اپیزودی تعیین کننده تبدیل شد، اگرچه تصویرهای جدلی بعدی نباید به صورت غیرانتقادی بر روی هر شرکت کننده ای نمایش داده شود. درک تاریخی مستلزم توجه به توسعه گروه ها و ایده ها در طول زمان و همچنین به مردم آسیب دیده از درگیری است. برای جوامعی که به علی احترام می گذارند، پاسخ او اغلب به عنوان اعمال دشوار اقتدار تعبیر می شود تا رد مخالفت های اصولی.

نامه ها و سخنان منسوب به علی، به ویژه در نهج البلاغه، آرمان های اعتماد عمومی، شفقت و مسئولیت را بیان می کند. اهمیت ادبی و عبادی آنها روشن است، در حالی که تاریخچه انتقال فردی آنها متفاوت است. یک قطعه ممکن است گزارش ارزشمندی از چگونگی درک مسلمانان بعدی از حکومت عادلانه ارائه دهد بدون اینکه به عنوان مدرک مستقیم برای هر رویداد اداری قرن هفتم عمل کند. یک برنامه باید بین یک آموزش نسبت داده شده، یک خط مشی بازسازی شده و یک ادعای پشتیبانی شده توسط چندین گزارش مستقل تمایز قائل شود.

قتل علي در سال 661 به حكومت او خاتمه داد، اما نه به سؤالاتي كه توسط آن مطرح شد. اندیشه اثنی عشری رهبری او را الگوی امامت برحق تحت محدودیت های سیاسی می داند. روایات اهل سنت معمولاً او را به عنوان یک خلیفه هدایت شده گرامی می دارند و در عین حال تعابیر را به گونه ای متفاوت تفسیر می کنند. حکمرانی او همچنان دریچه ای است که مسلمانان از طریق آن درباره انصاف، مشورت، پاسخگویی و محدودیت های سازش بحث می کنند. این بحث‌ها زمانی مفیدتر هستند که تحسین با دقت تاریخی همراه باشد تا تصویری ساده از نتایج سیاسی بی‌عیب.

برای مسلمانان شیعه دوازده امامی، علی بن ابیطالب اولین امام است: رهبری که اقتدارش مبتنی بر تعیین الهی است که از طریق پیامبر اسلام منتقل شده است، نه صرفاً بر اساس بیعت سیاسی که بعداً به عنوان خلیفه دریافت کرد. این درک، دامنه امامت را فراتر از حکومت می‌دهد. امام در تفسیر وحی، سیره دینی و سیره اخلاقی، راهنمای معتبری به شمار می‌رود. یک گزارش تاریخی باید این را به عنوان دکترین دوازده امامی معرفی کند و در عین حال رویدادها و متونی را که از طریق آنها این دکترین استدلال می‌شود، توضیح دهد.

غدیر خم محور بحث است. گزارش‌های بیانیه پیامبر در مورد علی در غدیر در روایات مسلمانان نقل شده است، اما تفسیرها و مفاهیم آن متفاوت است. علمای دوازده امامی این واقعه را به منزله اعلام رهبری علی (ع) می دانند. بسیاری از مفسران اهل سنت بر مقام، وفاداری و نزدیکی علی به پیامبر تأکید می‌کنند، بدون اینکه نتیجه‌ای مشابه در مورد جانشینی داشته باشند. وجود تاریخی یک سنت گزارش شده و نتیجه الهیاتی که از آن به دست می آید، پرسش هایی مرتبط اما متمایز هستند. یک ارائه آموزشی نباید یک تفسیر را به عنوان یک تفسیر پذیرفته شده جهانی تلقی کند، و نه نشان دهد که اختلاف نظر باعث بی‌اهمیت شدن رویداد می‌شود.

سایر مطالب کتاب آسمانی و منقول به درک اثنی عشری از حجت علی می‌رساند، از جمله بحث‌های اهل بیت پیامبر، آیه تطهیر و گزارش‌هایی درباره علم و خویشاوندی. شناسایی افراد مورد خطاب آیه، وثاقت روایات خاص و دامنه دلالت آنها از موضوعات تفسیری و بحثی علمی است. الهیات دوازده امامی این مطالب را به یک آموزه منسجم از امامت متصل می کند، از جمله این اعتقاد که امامان دارای شکل مشخصی از هدایت محافظت شده الهی هستند. این ادعای کلامی را نمی توان صرفاً با مشاهده سیر سیاسی بعدی علی اثبات کرد. متعلق به درک جامعه از وحی و تعالیم نبوی است.

تجربه تاریخی علی به توضیح این که چرا امامت و خلافت در اندیشه اثنی عشری یکسان نیستند کمک می کند. او بلافاصله پس از رحلت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به عنوان خلیفه حکومت نکرد، و گزارش های مربوط به رابطه او با سه خلیفه اول از نظر تأکید در روایات متفاوت است. تاریخ های دوازده گانه اغلب این دوره را به عنوان دوره ای توصیف می کنند که در آن اقتدار قانونی او از نظر سیاسی به رسمیت شناخته نمی شد. دیگر روایت‌های مسلمانان، جانشینی و رفتار علی را از طریق قضاوت‌های متفاوت درباره مشورت، وحدت جمعی و مشروعیت درک می‌کنند. تمایز این مواضع به خوانندگان اجازه می دهد تا عمق اختلاف را بدون تبدیل یک فصل تاریخی به حمله به مؤمنان امروزی ببینند.

شهرت او برای دانش، قضاوت و توصیه های اخلاقی نیز این دکترین را شکل می دهد. اقوال و خطبه های منسوب به او در مجموعه های متعددی از جمله نهج البلاغه متأخر حفظ شده است. انتقال آنها مستلزم ارزیابی فردی است. یک جمله شیوا نباید صرفاً به دلیل آشنا بودن به عنوان نقل قول معتبر ارائه شود. اما در عمل عبادی و فکری، این متون ابزار مهمی برای تأمل در عدالت، عبادت و مسئولیت های رهبری شده اند. سابقه استقبال از آنها بخشی از میراث علی است حتی در جایی که یک جمله خاص نامشخص است.

بنابراین جایگاه علی به عنوان اولین امام هم موضوعی تاریخی و هم کلامی است. او یکی از بازیگران اصلی اولین جامعه مسلمانان بود، در جریان یک جنگ داخلی خلیفه شد و میراث ماندگاری از آموزه های منسوب به جا گذاشت. دوازده مسلمان این حقایق را در یک باور گسترده تر در مورد قدرت معنوی تعیین شده که از طریق فرزندان او ادامه می یابد، درک می کنند. مسلمانان دیگر به او احترام می گذارند و در عین حال آن چارچوب اعتقادی را رد یا واجد شرایط می دانند. یک گزارش دقیق آن تمایزات را آشکار می کند و خوانندگان را به بررسی منابع، استدلال ها و سنت های زنده پشت آنها دعوت می کند.

مدت ها پیش، در شهر مکه، پسری به نام علی در محاصره خانواده، خیابان های شلوغ و صدای مردمی که در بازارها تجارت می کردند، بزرگ شد. علی پسر عموی حضرت محمد (ص) بود. بر اساس روایات مسلمانان، علی سالهای مهمی از دوران کودکی خود را در خاندان محمد سپری کرد. او می‌توانست ببیند پیامبر چگونه با مردم رفتار می‌کند و از الگوی او درس بگیرد. تصور کنید جوان هستید و کسی را تماشا می‌کنید که به آرامی صحبت می‌کند، به وعده‌هایش عمل می‌کند و متوجه می‌شود که شخص دیگری به کمک نیاز دارد. این اعمال روزمره می توانند به اندازه یک درس طولانی به ما بیاموزند.

با بزرگتر شدن علی، محمد شروع به آموزش پیام اسلام کرد: خدای یکتا را بپرستید، صادقانه صحبت کنید، به افراد نیازمند رسیدگی کنید و با دیگران منصفانه رفتار کنید. روایات مسلمانان، علی را در میان اولین افرادی که به این پیام ایمان آوردند، به یاد می آورند. این همیشه انتخاب آسانی نبود. در مکه، بسیاری از مردم عادت داشتند کارها را به گونه ای خاص انجام دهند و برخی به شدت با ایمان جدید مخالفت کردند. از تعهد اولیه علی به عنوان نمونه ای از شجاعت و اعتماد یاد می شود.

شجاع بودن همیشه به معنای جنگیدن یا انجام کاری نمایشی نیست. گاهی اوقات شجاعت به معنای اعتراف به اشتباه، ایستادن در کنار کسی که تنهاست یا انجام کار درست در صورت مخالفت دوستان است. به زمانی فکر کنید که دیدید کسی کنار گذاشته شده است. می توانید از آنها دعوت کنید تا به بازی شما بپیوندند، به آنها صندلی پیشنهاد دهید یا بپرسید که آیا آنها خوب هستند یا خیر. کارهای کوچک می تواند احساس خوش آمد گویی به کسی ایجاد کند.

داستان علی همچنین به ما یاد می دهد که از افرادی که به آنها احترام می گذاریم یاد بگیریم. کودکان با گوش دادن، پرسیدن سوال و توجه یاد می گیرند. نزديكي علي به پيامبر در حافظه مسلمانان حائز اهميت است زيرا او نه تنها كلمات بلكه شيوه هاي رفتاري را نيز آموخت. او می‌دید که ایمان باید راهنمایی کند که مردم چگونه در خانه، خیابان و با همسایگان رفتار می‌کنند.

برای تمرین صداقت یا مهربانی لازم نیست بزرگ شده باشید. می توانید امروز را با وفای به یک قول، کمک به کسی در خانه یا وقتی که احساس ناراحتی می کنید با مهربانی شروع کنید. آغاز زندگی علی به ما یادآوری می کند که شخصیت از طریق بسیاری از انتخاب های کوچک رشد می کند. در ادامه داستان او سه چیز را به خاطر بسپارید: او پسر عموی پیامبر بود، در نزدیکی او بزرگ شد و از نخستین مؤمنان به اسلام به یادگار مانده است.

امام علی (ع) به خاطر دانش، شجاعت و نگرانی قوی برای عدالت یاد می شود. او با لیدی فاطمه (AS) ، دختر پیامبر محمد (ص) ازدواج کرد و آنها یک خانواده را پرورش دادند. پسرانشان حسن و حسین در تاریخ اهلبیت شخصیت های مهم شدند. یک خانواده جایی است که کودکان ابتدا یاد می گیرند چگونه به یکدیگر اشتراک بگذارند، گوش دهند، ببخشند و از هم مراقبت کنند. این درس ها بخشی از چیزی هستند که داستان علی و فاطمه را امروز معنی دار می کند.

سنت های مسلمان علی را به عنوان کسی توصیف می کنند که ارزش یادگیری را دارد. مردم نصيحت او را به خاطر می آورند و نگران این هستند که دانش باید به ما کمک کند رفتار بهتری داشته باشیم. دانستن واقعیت های زیادی مفید است، اما حکمت به معنای درک اینکه چگونه انتخاب های ما بر دیگران تاثیر می گذارد نیز دارد. به عنوان مثال، تصور کنید که دو کودک در مورد یک کتاب بحث می کنند. يه بچه ميتونه بگيره و بره یکی دیگر می تواند بپرسد که چگونه آنها ممکن است به نوبت. چه انتخابي ميخواد کلاس رو جاي مهربون تر کنه؟

شجاعت بخش ديگه اي از داستان عليه گزارش های تاریخی و مذهبی از مشارکت او در لحظات دشوار در جامعه ی اولیه مسلمانان توصیف می کنند. این وقایع مربوط به زمانی است که مردم با اختلافات جدی و خطر مواجه بودند. در حالت بچه ها، ما می توانیم از ایده شجاعت بدون توصیف جزئیات ترسناک یاد بگیریم. شجاعت می تواند به معنای محافظت از کسی باشد که با او بی عدالت رفتار می شود، درخواست کمک از یک بزرگسال قابل اعتماد یا گفتن حقیقت حتی زمانی که صدای شما لرزه کند.

ازدواج علی با فاطمه به ما یادآوری می کند که مراقبت از یک خانواده شامل مسئولیت است. یک خانواده با انجام همه کارها خوشحال نمی شود. مردم می توانند به کمک خود کمک کنند، از طریق تمیز کردن یک مکان مشترک، گوش دادن وقتی کسی غمگین است و نشان دادن قدردانی برای کاری که دیگران انجام می دهند. شما می توانید یک چالش کوچک مهربانی را امتحان کنید: امروز یک کار مفید را انتخاب کنید و بدون اینکه از شما خواسته شود آن را انجام دهید. پس از آن، به احساسات فرد دیگری فکر کنید.

داستان هاي حكمت علي براي نسل ها گفته شده برخی از سخنان و داستان های فردی در کتاب هایی که مدت ها پس از زندگی او نوشته شده اند ثبت شده است، بنابراین محققان بالغ با دقت بررسی می کنند که هر داستان از کجا آمده است. ما هنوز می توانیم درباره ارزش هایی که سنت ها برجسته می کنند بحث کنیم: عدالت، صبر، دانش و سخاوت. به یاد داشته باشید که پرسیدن سوالات خوب نیز بخشی از یادگیری است.

وقتی به امام علی فکر می کنی فقط کلمه شجاع را یادت نگیر به یاد کسی که زندگی اش ما را تشویق می کند تا شجاعت را با مهربانی و دانش را با مسئولیت مرتبط کنیم. آدم قوی می تونه مهربون باشه يه آدم باهوش مي تونه گوش بده و کودک می تواند هر دو ویژگی را تمرین کند، یک تصمیم با دقت در یک زمان.

در حالی که جامعه مسلمان رشد می کرد، مردم با سوالات دشوار درباره رهبری و چگونگی زندگی عادلانه با هم روبرو شدند. امام علی (ع) بعداً چهارمین خلیفه، رهبر جامعه مسلمان شد و دوازده مسلمان شیعه معتقدند که او اولین امام بعد از پیامبر محمد (ص) بود. این دو توصیف از روشهای مختلف است که مسلمانان تاریخ اولیه اسلام را به خاطر می آورند و درک می کنند. با احترام درباره ی آنها یاد گرفتن به ما کمک می کند که بفهمیم چرا علی برای بسیاری از مردم مهم است.

رهبری به نظر یک کلمه بزرگ می رسد، اما شما ممکن است آن را در زندگی روزمره دیده باشید. شاید کسی کمک کند یک بازی را سازماندهی کند، یک دانش آموز جدید را خوش آمدید کند یا اطمینان حاصل کند که همه نوبت می گیرند. یک رهبر خوب فقط به دیگران نمی گوید چه باید بکنند. یک رهبر خوب گوش می دهد، فکر می کند که عدالت چیست و به یاد دارد که مردم ممکن است نیازهای متفاوتی داشته باشند. بسیاری از گزارش های مسلمان در مورد زندگی علی بر نگرانی او برای عدالت و مسئولیت خود نسبت به جامعه تاکید می کنند.

علی در دوران سختی اختلاف بین مسلمانان زندگی کرد. مردم همیشه در مورد آنچه باید بعد از آن اتفاق بیفتند، و برخی اختلافات جدی شدند. برای بچه ها خوب است که بدانند که تاریخ شامل لحظات سختی می شود بدون نیاز به جزئیات ناراحت کننده. وقتی امروز مردم با هم مخالفند، می توانیم سعی کنیم آرام صحبت کنیم، گوش فرا دهیم و اگر وضعیت ناامنی شود از یک بزرگسال قابل اعتماد کمک بخواهیم. یاد گرفتن در مورد اختلافات باید باعث شود که ما ارزش صلح را داشته باشیم، نه اینکه نسبت به کسی بی مهربانی کنیم.

در عقیده شعیفی دوازده، امام بیش از یک رهبر سیاسی است: امام معلم و نمونه ای است که توسط خدا هدایت می شود. سنت های دیگر مسلمانان رهبری اولیه جامعه را به طور متفاوتی توضیح می دهند. ما می توانیم این تفاوت ها را صادقانه و با احترام توصیف کنیم. ۱. چه چیزی در این زمینه به ما کمک می کند؟

داستان علی ما را به فکر مسئولیت دعوت می کند. اگر متوجه شوید که با کسی بی عدالت رفتار می شود، چه کاری می توانید انجام دهید؟ ۱. چرا باید با او صحبت کنیم؟ اگر شما برای رهبری یک گروه انتخاب شده اید، می توانید مطمئن شوید که همه فرصتی برای کمک داشته باشند. اگه اشتباه کردي، ميتوني عذرخواهي کني و دوباره امتحان کني.

در پایان این فصل، به یاد داشته باشید که رهبری در مورد داشتن صدای بلند نیست. در مورد خدمت به دیگران با عدالت و مراقبت است. جایگاه امام علی در تاریخ اسلام با مسائل ایمان، رهبری و عدالت مرتبط است. این ها ایده های مهم هستند که می توانید هر روز با روش های ساده شروع به تمرین کنید. انتخاب مهربونی بعدی شما یک قدم کوچک برای تبدیل شدن به یک فرد متفکر و مسئول است.