امام علی زین العابدین (ع)

علی بن الحسین، معروف به زین العابدین و سجاد، جایگاه ویژه ای در تاریخ خاندان پیامبر (ص) دارد. عقاید شیعه دوازده امامی او را به عنوان امام چهارم و جانشینی پدرش حسین بن علی می شناسد. اهمیت تاریخی او را نمی توان به این واقعیت تقلیل داد که او از کربلا جان سالم به در برد: شهرت بعدی او برای عبادت، آموزه های اخلاقی و انتقال حافظه خانوادگی، زندگی مذهبی نسل ها را شکل داد. یک بیوگرافی دقیق باید طرح کلی زندگی او را از روایت‌های بعدی که سخنرانی‌ها، گفتگوها و شرایط دقیق بیشتری را ارائه می‌کنند متمایز کند.

او از خاندان علی بن ابی طالب و فاطمه دختر پیامبر بود. هویت و پیشینه مادرش در ادبیات تاریخی و عبادی متفاوت گزارش شده است. برخی از روایات او را با دودمان سلطنتی ایرانی مرتبط می کند. مورخان در مورد قدمت و اعتبار این گزارش ها بحث می کنند. ارائه یک شجره نامه منفرد به عنوان غیر قابل بحث، مشکل منبع مهمی را پنهان می کند. آنچه در روایات اثنی عشری مورد تردید نیست جایگاه او در جانشینی از حسین تا محمد باقر است.

کربلا در سال 680 پس از میلاد، گسست برای خانواده و برای عموم مسلمانان بود. حسین و بسیاری از یارانش پس از رویارویی با نیروهای همسو با دولت اموی کشته شدند. علی بن الحسین زنده ماند. گزارش ها معمولاً بیماری را به عنوان دلیلی برای شرکت نکردن او در جنگ توصیف می کنند. جزئیات خاص وضعیت او و درمان بازماندگان بر اساس منبع و ژانر متفاوت است. تمایز گسترده بین رویداد و بازسازی ادبی بعدی آن برای آموزش مسئولانه ضروری است.

گزارش‌های خانواده بازمانده، حرکت آنها از کربلا به کوفه و در بسیاری از روایات به دربار اموی در دمشق را شرح می‌دهد. سخنان منسوب به علی بن الحسین و زینب بنت علی در خاطره بزرگداشت شیعیان نقش اساسی دارد. عبارات و تنظیمات آنها نباید به عنوان رونوشت کلمه به کلمه بدون بررسی اولین گواهی ها در نظر گرفته شود. اهمیت آنها تا حدی در این است که چگونه جوامع بعدی شهادت، مسئولیت پذیری و امتناع از فراموش شدن مردگان را درک کردند.

برای مؤمنان اثنی عشری، بقا تداوم امامت بعد از حسین را تضمین می کرد. این یک ادعای کلامی در مورد هدایت الهی است، نه نتیجه ای که یک روش تاریخی بی طرف بتواند مستقلاً آن را اثبات کند. از نظر تاریخی، بقای خانواده همچنین امکان آموزش بیشتر، ایجاد شبکه های خویشاوندی و حفظ خاطرات مربوط به فرزندان پیامبر را فراهم کرد. این دو ثبت ـ اعترافاتی و تاریخی ـ می توانند با هم ارائه شوند بدون اینکه آنها را با هم اشتباه کنیم.

خاطره کربلا بعدها از طریق خطبه ها، مرثیه ها، بزرگداشت ها و تاریخ های مکتوب شکل گرفت. برخی از جزئیات به طور برجسته در گزارش های عبادی بعدی ظاهر می شوند، اما در سوابق قبلی وجود ندارند یا متفاوت هستند. بنابراین یک فصل مسئول بزرگسال باید از اطمینان کاذب، به ویژه در مورد گفتگو، اعداد و انگیزه های شخصی اجتناب کند. تراژدی برای جدی بودن اخلاقی به دقت ابداع شده نیاز ندارد.

زندگی بعدی علی بن الحسین در مدینه، شکل متفاوتی از رهبری مذهبی را نسبت به روایت میدان جنگ که با پدرش مرتبط است، نشان می دهد. در حافظه شیعیان در میان نظم سیاسی نابسامان، از طریق عبادت، دعا و اخلاق به تدریس پرداخت. درک این انتقال به خوانندگان کمک می کند که کربلا را نه تنها به عنوان یک پایان، بلکه به عنوان آغاز یک تاریخ طولانی تفسیر، ارادت و شهادت اخلاقی ببینند.

دهه های پس از کربلا با بی ثباتی در سراسر قلمرو امویان همراه بود. علی بن الحسین دوره ای را سپری کرد که در آن اقتدار به چالش کشیده شد و جوامع با پیامدهای درگیری داخلی دست و پنجه نرم کردند. روایتی که مدینه را جدا از این مبارزات نشان دهد گمراه کننده خواهد بود. به همین ترتیب، تلقی هر رویداد سیاسی به عنوان بیان مستقیم راهبرد شخصی امام، فراتر از آن چیزی است که شواهد باقی مانده به طور مطمئن نشان می دهد.

در سال 683 پس از میلاد، رویارویی موسوم به الحرا، خشونت شدیدی را به مدینه وارد کرد. گزارش ها در مورد توالی وقایع، مقیاس خسارات و اقدامات افراد خاص متفاوت است. نویسندگان بعدی این قسمت را از طریق دغدغه های سیاسی و اخلاقی خود تفسیر کردند. نکته گسترده تر این است که شهر مرتبط با جامعه نبوی در سال هایی که علی بن الحسین در آنجا فعالیت می کرد، با اجبار و آشوب مواجه شد. زمینه برای درک مرجعیت دینی خارج از کنترل مستقیم دولت اهمیت دارد.

جنبش‌های دیگر حکومت امویان را به چالش کشید، از جمله قیام مختار در کوفه و خلافت رقیب عبدالله بن زبیر. روابط میان این جنبش ها، اولاد علی و یارانشان پیچیده بود. ادعاهایی در مورد تأیید یا رد صریح توسط علی بن الحسین مستلزم توجه به اینکه چه کسی گزارش را مخابره کرده است و چه زمانی گزارش ثبت شده است. توسعه بعدی گروه‌های شیعه متمایز همچنین هشدار می‌دهد که مقوله‌های اعتقادی کاملاً شکل‌گرفته به عقب در هر رویارویی پیش‌بینی می‌شود.

روایات دوازده گانه غالباً بر احتیاط امام و تعهد او به تعلیمات معنوی و اخلاقی تأکید می کند. این تاکید نباید به ادعای بدون پشتوانه مبنی بر نداشتن دیدگاه سیاسی تبدیل شود. سکوت عمومی، تدریس خصوصی و حدود اسناد بعدی چیزهای متفاوتی هستند. مورخ می تواند شهرت حفظ شده توسط منابع را توصیف کند و در عین حال اذعان کند که محاسبات درونی یک شخصیت قرن هفتمی مستقیماً قابل دسترسی نیست.

مدینه محیط مهمی برای انتقال علم باقی ماند. پیوندهای خویشاوندی، محافل مطالعاتی، زیارت و رفت و آمد زائران، علمای آن را به جهان اسلام پیوند داد. ارتباط علی بن الحسین با نماز و تعلیمات اخلاقی در آن مجموعه بزرگتر است. تصویر زندگی مذهبی جدا از جامعه نیست، بلکه شکل گیری اخلاقی در میان فشارهایی است که می تواند کنش عمومی را خطرناک کند.

روایت های کمک های خیریه و سخاوت محتاطانه در زندگی نامه های مذهبی برجسته است. چنین گزارش هایی ایده آل خدمات را بدون نمایش خود نشان می دهد. جزئیات فردی آنها متفاوت است، و ارائه منبع انتقادی نباید آنها را به قسمت هایی با تاریخ دقیق تبدیل کند، مگر اینکه شواهد آن را تضمین کنند. با این حال، مضامین مکرر چگونگی درک جوامع بعدی از شخصیت امام را روشن می کند: فروتنی، مسئولیت پذیری و توجه به افرادی که در غیر این صورت ممکن است نیازهایشان نادیده گرفته شود.

بنابراین این فصل احتیاط سیاسی را به عنوان یک مسئله تاریخی به جای یک برچسب ساده در نظر می گیرد. میراث علی بن الحسین را می‌توان در کنار وقایع الحرا، خلافت‌های رقیب و وفاداری‌های متحول آن دوره بدون ادعای قطعیت در مواردی که شواهد متقاطع هستند، در نظر گرفت. شهرت او حاکی از آن است که اقتدار دینی را می توان از طریق تعلیم و عبادت منظم و نیز از طریق بسیج سیاسی آشکار بیان کرد.

صحیفه سجادیه از مشهورترین آثار ادعیه در فرهنگ مذهبی شیعه اثنی عشری است. منسوب به علی بن الحسین است و مکرراً در زبان عبادی به عنوان گنجینه دعاهای اهل بیت پیامبر (ص) توصیف شده است. اهمیت آن نه تنها در درخواست‌هایی است که از خداوند می‌شود، بلکه در واژگان اخلاقی آن نیز نهفته است: شکرگزاری، توبه، عدالت، وابستگی، مسئولیت و توجه به دیگران. انتساب، انتقال متن و تاریخچه نسخه ها سؤالات علمی هستند که باید از استقبال مذهبی مجموعه جدا نگه داشته شوند.

دعاها عبادت را به عنوان روشی برای بررسی نفس معرفی می کنند. سپاسگزاری صرفاً ابراز رضایت نیست. مستلزم تشخیص این است که زندگی انسان از طریق روابط و مواهب خارج از کنترل فردی تداوم می یابد. توبه نیز به همین ترتیب بیش از ترس از مجازات را شامل می شود. از گوینده می خواهد که عیوب را بشناسد، طلب بخشش کند و رفتار را اصلاح کند. این حرکت از تصدیق درونی به عمل بیرونی یکی از دلایلی است که مجموعه به عنوان منبعی برای آموزش اخلاقی عمل کرده است.

بعد اجتماعی نیز به همان اندازه قابل توجه است. دعاهای مرتبط با والدین، همسایگان و سایر اعضای جامعه، روابط را در چارچوب وظایف قرار می دهد. آنها معتقدند که نمی توان فداکاری را از رفتار با افراد دیگر جدا کرد. دعا کننده به عنوان فردی منزوی تصور نمی شود، بلکه فردی است که در خانواده و جامعه نقش بسته و مسئول گفتار، رفتار و رفاه دیگران است. چنین مضامینی به توضیح اینکه چرا این مجموعه هم به عنوان ادبیات معنوی و هم به عنوان راهنمایی اخلاقی عملی خوانده می شود کمک می کند.

یک گزارش آگاهانه از منبع باید از این تلویحا پرهیز کند که هر سطر در هر چاپ مدرن را می توان مستقلاً در دوران حیات امام جستجو کرد. تاریخچه نسخ خطی، زنجیره انتقال و تغییرات در بازخوانی نیاز به مطالعه تخصصی دارد. این احتیاط نباید تأثیر کار را نادیده بگیرد. متون می توانند اهمیت مذهبی و ادبی عمیقی داشته باشند حتی زمانی که تاریخ انتقال آنها پیچیده باشد. وظیفه مسئول شناسایی مواردی است که ادعا می شود، آنچه می تواند مستند باشد و آنچه برای تحقیق باز است.

عنوان السجاد که با سجده مکرر همراه است، تصویر عبادی علی بن الحسین را تقویت می کند. با این حال، تقلیل میراث او به یک تمرین فیزیکی، وسعت دیدگاه اخلاقی منتسب به او را از دست خواهد داد. نماز تبدیل به نظم و انضباط توجه می شود: به محدودیت های خود، به رحمت الهی و به واجبات نسبت به دیگران. در این تعبیر، عبادت گریزی از رنج تاریخی نیست، بلکه یک پاسخ به آن است.

برای خوانندگانی که برای اولین بار به صحیفه نزدیک می شوند، تشخیص صدای ادبی یک دعا از گزارش زمانی زندگی نویسنده مفید است. دعا یک دفترچه خاطرات نیست و مضامین آن به خودی خود مشخص نمی کند که چه زمانی یا چرا نوشته شده است. این مجموعه را باید با دقت به عنوان ادبیات دینی خواند، در حالی که ادعاهای مربوط به موقعیت تاریخی آن به طور جداگانه از طریق منابع مربوط ارزیابی می شود.

اهمیت پایدار صحیفه سجادیه در ظرفیت آن است که عبادت باطن را با اخلاق عمومی پیوند می دهد. این به جوامع بعدی زبانی برای فروتنی، انتقاد از خود و امید می دهد. در سنت اثنی عشری، آن زبان از ولایت امام چهارم جدایی ناپذیر است. در مطالعه تاریخی، انتقال و دریافت آن شاهدی بر سنت طولانی و تأثیرگذار تأمل اخلاقی است.

اثری که معمولا رساله الحقوق یا رساله حقوق نامیده می شود، در روایات ادبی شیعه به علی بن الحسین، امام زین العابدین نسبت داده شده است. عنوان آن ممکن است بیانگر یک اعلامیه مدرن از حقوق فردی باشد، اما این یک خوانش ناقص است. اصطلاح عربی حُقوق می‌تواند شامل دعاوی، تعهدات و مسئولیت‌ها باشد. این رساله زندگی انسان را به عنوان شبکه ای از وظایف معرفی می کند: نسبت به خدا، استعدادهای خود، اعضای خانواده، همسایه ها، معلمان، دانش آموزان و افرادی که با آنها در ارتباط است. این سؤال می‌پرسد که یک شخص چگونه باید عمل کند، نه صرفاً آنچه ممکن است درخواست کند.

جهت افتتاحیه مذهبی است. مسئولیت در قبال خدا بقیه نظم اخلاقی را تشکیل می دهد، در حالی که واجبات نماز و سایر اعمال عبادی به عنوان اعمالی توصیف می شوند که شخصیت را شکل می دهند. سپس متن به بدنه و ظرفیت های آن می پردازد. گفتار، شنوایی، بینایی، دست ها و پاها از نظر اخلاقی ابزارهای خنثی نیستند: استفاده از آنها هم بر فرد و هم بر دیگران تأثیر می گذارد. این رویکرد انضباط شخصی را به یک دغدغه اجتماعی تبدیل می کند. سخنان سهل‌آمیز ممکن است به همسایه آسیب برساند، و آزادی عمل شخص، الزام به در نظر گرفتن عواقب را از بین نمی‌برد.

روابط مورد توجه مداوم قرار می گیرند. مسئولیت های مرتبط با والدین، فرزندان و همسران یکسان نیستند و ارائه آنها نشان دهنده دنیای اجتماعی است که متن در آن منتقل شده است. خوانندگان مدرن نباید در سکوت مفروضات تاریخی آن را با مفروضات معاصر جایگزین کنند. در عوض، آنها می توانند بپرسند که کدام اصول اخلاقی در سراسر زمینه ها حرکت می کند - مراقبت، انصاف، قدردانی، خویشتن داری - و کجا تفسیر لازم است تا از استفاده از زبان تاریخی برای توجیه آسیب یا انکار حیثیت اجتناب شود.

آموزش همچنین به عنوان رابطه ای تلقی می شود که هر دو طرف دارای تعهدات هستند. دانش صرفاً به عنوان مالکیتی که اعتبار می بخشد ارائه نمی شود. معلمان در مورد نحوه راهنمایی دیگران پاسخگو هستند، در حالی که دانش آموزان مسئولیت توجه و مشارکت محترمانه دارند. این امر باعث می شود که این رساله به ویژه در یک برنامه آموزشی مفید باشد: یادگیری در مورد ائمه باید به عادات بهتر تحقیق منجر شود، نه صرفاً حفظ نام و تاریخ.

هشدارهای متنی مهمی وجود دارد. نسخه های مختلفی از رسالت الحقوق در تالیفات شیعه نقل شده است، و ترتیب یا عبارت وظایف فردی ممکن است متفاوت باشد. انتساب به امام از ویژگی های سنت رسیده است; تعیین تاریخ و شکل دقیق هر قطعه یک کار تاریخی جداگانه است. بنابراین برنامه باید از ارائه یک عبارت انگلیسی به عنوان یک بیانیه کلمه به کلمه تأیید شده خودداری کند. نسخه‌های بعدی باید تکثیر عربی و مترجم مورد استفاده را مشخص کنند.

برای مؤمنان اثنی عشری، این رساله نمونه ای از هدایت امام چهارم پس از کربلاست: اخلاق رفتار روزمره در جامعه ای که با آسیب پذیری سیاسی زندگی می کند. یک مورخ می تواند آن دریافت را توصیف کند بدون این که فرض کند هر جزئیات اثر ارسال شده به طور مستقل قابل تأیید است. با دقت بخوانید، این رساله عبادت را با مسئولیت پذیری می پیوندد. چالش اصلی آن عملی است: چگونه تشخیص ادعای شخص دیگری ممکن است آنچه را که می گوییم، آموزش می دهیم، خرید، قول می دهیم و انجام می دهیم تغییر دهد؟

علی بن الحسین معروف به زین العابدین و سجاد در اوایل قرن هشتم در مدینه درگذشت. تاریخ هایی که معمولاً در ادبیات ذکر می شود شامل سال های 94 و 95 هجری قمری است که تقریباً مربوط به 712-714 پس از میلاد است، اما گاهشماری ها کاملاً یکسان نیستند. این تغییر هنگام ایجاد یک جدول زمانی دقیق اهمیت دارد: یک تاریخ سنتی را می توان به عنوان یک تاریخ گزارش شده نمایش داد بدون اینکه همه منابع موافق باشند. در توصیف شرایط مرگ او نیز همین دقت لازم است. دوازده روایت عبادی ممکن است از شهادت یا مسمومیت صحبت کنند، در حالی که تعیین مسئولیت برای یک عمل خاص مستلزم بررسی شواهد است.

دفن او با قبرستان بقیع در مدینه مرتبط است، مکانی که ارتباط تنگاتنگی با خاطرات خاندان پیامبر دارد. تاریخ قبرستان و بناهای آن متعلق به قرون بعدی است و نباید به دوران حیات امام زمان (عج) بازتاب داده شود. برای بسیاری از بازدیدکنندگان، این مکان دارای معنایی عبادی است که با یادآوری خانواده و از دست دادن زیارتگاه های تاریخی شکل گرفته است. یک بیوگرافی می تواند این اهمیت را تصدیق کند و در عین حال روایت تاریخی اولیه را از تحولات بعدی متمایز کند.

عقاید شیعه دوازده امامی پسرش محمد باقر را به عنوان امام پنجم می شناسد. در آن چارچوب الهیات، جانشینی صرفاً انتقال ارشدیت خانوادگی یا یک مقام سیاسی نیست: به مرجع دینی هدایت شده الهی مربوط می شود. مورخان، که با متون منتقل شده و شواهد اجتماعی کار می کنند، می توانند بررسی کنند که جوامع چگونه فرزندان خاصی را تشخیص داده اند و چگونه ادعاهای مربوط به اقتدار را توسعه داده اند. آن روش ها به طور مستقل فرض اقرار را اثبات یا رد نمی کنند. بیان این تمایز به خوانندگان کمک می کند تا بفهمند که چرا جانشینی در تاریخ شیعه مرکزی است.

خاندان علی بن الحسین شامل نوادگانی بود که نام آنها در آثار نسب شناسی و تاریخی آمده است، هرچند فهرست ها و جزئیات متفاوت است. میراث او را نمی توان تنها از طریق خط جانشینی توصیف کرد. همراهی او با عبادت، خدمات خیریه و تدریس به الگوی رهبری کمک کرد که به فرماندهی ارتش یا دولت وابسته نبود. مجموعه ادعیه و آموزه های اخلاقی منسوب به او به منابع اصلی جوامع بعدی شیعه تبدیل شد، حتی اگر تاریخ نقل آنها مستلزم مطالعه دقیق باشد.

گزارش های سخاوت و کمک های شبانه به ویژه در زندگی نامه های مذهبی تأثیرگذار است. تأکید اخلاقی آنها بر خدمت بدون شناخت عمومی است. داستان‌های خاص باید به‌عنوان گزارش‌ها و در صورت امکان با منابع منبع معرفی شوند، نه اینکه در یک برنامه روزانه بازسازی‌شده بافته شوند. این تمایز هم از یکپارچگی تاریخی و هم از ارزش اخلاقی روایت ها محافظت می کند: یک داستان ممکن است ایده آل یک جامعه را بدون ارائه سوابق قابل تأیید شاهد عینی روشن کند.

انتقال به الباقر همچنین نشانگر تداوم فرهنگ آموزش دینی مدینه است. دانش پژوه اثنی عشری بعد، امام پنجم و ششم را به خاطر نقل و بیان معارف مربوط به اهل بیت پیامبر به یاد می آورد. بنابراین جایگاه امام چهارم در آن دنباله هم به گذشته و هم متمایز است: بازمانده کربلا، شخصیت شاهد اخلاقی و سلف در سلسله علما. مرگ او یک زندگی را می بندد، اما نه پرسش های مربوط به عدالت، دعا و مسئولیت که از طریق آن ها میراث او همچنان خوانده می شود.

حوادث عاشورا در سال 61 هجری قمری / 680 پس از میلاد، بازماندگان خاندان حسین بن علی را با اندوه، بازداشت و آینده سیاسی نامشخصی مواجه کرد. علی بن الحسین در میان بازماندگان بود. گزارش‌ها معمولاً نشان می‌دهند که او در طول نبرد بیمار بوده است، اگرچه جزئیات بیماری و ترتیب وقایع متفاوت است. یک روایت آگاهانه از منبع باید با آنچه می توان به طور کلی گفت آغاز شود: کشتار کربلا با اسارت و حرکت اعضای خانواده به دنبال داشت و شهادت آنها در خاطرات بعدی تبدیل شد.

نوشته‌های تاریخی اولیه و گزارش‌های عبادی بعدی همیشه یک سفرنامه را حفظ نمی‌کنند. روایات بازماندگانی را که به کوفه و در بسیاری از روایت‌ها به دربار اموی در دمشق آورده‌اند، توصیف می‌کند. طول سفر، ترتیب مخاطبان و سخنرانی های دقیقی که به افراد نسبت داده می شود به یک اندازه امن نیستند. برنامه نباید هر نسخه را در یک صحنه بدون درز ترکیب کند. در جایی که یک آدرس معروف ارائه می شود، باید به خوانندگان گفته شود که کدام منبع آن را منتقل می کند و آیا این عبارت در ادبیات بعدی آمده است یا خیر.

بانو زینب بنت علی در روایات شیعیان از پسا جایگاه برجسته ای دارد. شجاعت و اصرار او در نامگذاری بی عدالتی در شکل اخلاقی مراسم بزرگداشت کربلا مهم است. علی بن الحسین نیز در روایات شهادت و مقاومت از طریق گفتار ظاهر می شود. نقش آنها را نباید به نقل قول های دراماتیکی که نمی توان به طور مطمئن تاریخ گذاری کرد تقلیل داد. سوال تاریخی ماندگار این است که چگونه بازماندگان آسیب‌پذیر می‌توانند در حضور قدرت سیاسی غالب، حساب خانوادگی خود را حفظ کنند.

برای شیعیان دوازده امامی، بقای علی بن الحسین، ادامه امامت پس از پدرش را تضمین کرد. این یک درک اعتقادی از جانشینی است. در یک روایت تاریخی گسترده‌تر، وجود بازماندگان به این معناست که روابط خانوادگی، خاطرات و آموزش‌های دینی فراتر از میدان جنگ ادامه پیدا می‌کند. این دو توضیح به سؤالات متفاوتی می پردازند: یکی مربوط به هدایت الهی است و دیگری مربوط به انتقال حافظه به انسان.

یاد کربلا بعدها با مجالس عزاداری، مرثیه، زیارت و کتابت تاریخی شکل گرفت. این سنت ها را نباید به عنوان سوابق ثابت از سال 680 میلادی در نظر گرفت. آنها در طول نسل‌ها و جوامع توسعه یافتند و گاهی اوقات شرح‌هایی را با هدف انتقال غم و اندوه یا معنای اخلاقی ترکیب می‌کردند. این توسعه به جای اخراج خودکار یا پذیرش غیر انتقادی، مستحق مطالعه است. احترام به تراژدی شامل دقت در مورد تفاوت بین رویدادهای گواهی شده و بازنمایی های بعدی است.

تجربه بازماندگان نیز درس اخلاق بیان تاریخ دشوار است. حالت بزرگسالان می تواند خشونت، اجبار و رنج خانواده ها را بدون اختراع جزئیات گرافیکی تصدیق کند. هدف این است که بفهمیم چه اتفاقی افتاده است، گزارش‌ها چگونه حفظ شده‌اند و چرا حافظه شکل‌گیری می‌کند. در سیره امام چهارم، حوادث پس از عاشورا صرفاً پایانی بر زندگی پدرش نیست. این آغاز موقعیتی است که در آن تدریس، دعا و شهرت خودش شکل می گیرد.

پس از کربلا، علی بن الحسین عمدتاً با مدینه مرتبط است، جایی که در طول دهه‌ها بی‌ثباتی جدی سیاسی در آنجا زندگی می‌کرد. دولت اموی با شورش ها و ادعاهای رقیب برای قدرت مواجه شد، در حالی که جوامع درباره پیامدهای کشتن حسین بحث می کردند. توصیف زندگی امام به عنوان دوره ای از سکوت بی وقفه، این صحنه را پنهان می کند. به همین ترتیب، تخصیص یک برنامه سیاسی دقیق به او بر اساس گزارش‌های بعدی، بیش از آنچه شواهد می‌توانند ثابت کنند، خواهد بود.

یکی از رویدادهای مهم، رویارویی در الحرا در سال 63 هجری قمری / 683 میلادی بود که نیروهای اموی در مدینه با مخالفان جنگیدند. گزارش‌های تاریخی رنج شدیدی را نشان می‌دهند، اگرچه ارقام، قسمت‌ها و نقش‌های فردی در منابع مختلف متفاوت است. این رویداد نشان می دهد که شهر چقدر در معرض اجبار امپراتوری قرار گرفته است. گزارش‌های رفتار علی بن الحسین در طول بحران باید به‌جای اینکه به‌عنوان یک روایت بی‌رقیب تلقی شود، به‌صورت فردی ارزیابی شود. موقعیت او به عنوان عضوی از خاندان پیامبر، زمینه سیاسی را به ویژه تأثیرگذار کرد.

جنگ داخلی گسترده‌تر شامل قدرت رقیب عبدالله بن الزبیر و جنبش‌هایی در عراق، از جمله قیام مختار بود. روابط بین این جنبش ها و فرزندان پیامبر پیچیده بود. برخی از گزارش‌های بعدی، تأیید یا عدم تأیید صریح را برای امام قائل شده‌اند، اما منشأ و اهداف آنها باید بررسی شود. ظهور هویت‌های شیعی بعدی تدریجی بود. گمراه کننده است که تصور کنیم هر شرکت کننده در این درگیری ها قبلاً از همان مقولات الهیاتی مانند جوامع بعدی استفاده می کرد.

سنت اثنی عشری بر نقش علی بن الحسین به عنوان امامی تأکید می کند که هدایت را از طریق عبادت، آموزه های اخلاقی و رفتار شخصی به جای تلاش مسلحانه برای حکومت حفظ می کند. این تفسیر باید به عنوان بخشی از درک سنت از رسالت او ارائه شود. یک توصیف تاریخی می‌تواند الگوی گزارش‌ها را شناسایی کند و در عین حال در مورد نیات خصوصی شخصی که سخنانش از طریق فرستنده‌های بعدی به ما می‌رسد محتاط بماند. محدودیت ممکن است اصولی، عملی یا هر دو باشد، اما انگیزه ها را نمی توان به سادگی از نتیجه بازخوانی کرد.

مدینه مرکز علم و زیارت باقی ماند. شبکه های تعلیم و خویشاوندی ساکنان آن را به مناطق دیگر پیوند می داد و اولاد پیامبر جزء آن جهان بودند. گزارش های خیریه، خدمت به همسایگان و مراقبت از افراد آسیب پذیر نشان دهنده نوع رهبری جوامع بعدی در زین العابدین است. شرایط دقیق حکایت های فردی همیشه به طور مستقل قابل تأیید نیست. مضامین اخلاقی مکرر آنها را می توان بدون تبدیل آنها به قسمت های ابداع شده مورد بحث قرار داد.

محیط سیاسی به توضیح اینکه چرا دعا و آموزش می تواند اهمیت عمومی داشته باشد کمک می کند. التماس دعا برای پاسخگویی، توبه و وظایف اجتماعی. آموزش روابطی را شکل داد که از یک دولت خاص دوام آورد. این فعالیت ها صرفاً به این دلیل که نظامی نبودند لزوماً غیرسیاسی نبودند. یک حساب متوازن از سکوت رمانتیک به عنوان یک استراتژی کامل اجتناب می کند و از اندازه گیری هر شکلی از اقتدار مذهبی با کنترل دولت اجتناب می کند.

سال‌های مدینه امام چهارم، پرسش دشواری را نشان می‌دهد که در تاریخ دینی تکرار می‌شود: چگونه یک جامعه اصول را حفظ می‌کند و از مردم مراقبت می‌کند، وقتی قدرت خطرناک یا غیرقابل دسترس است؟ منابع باقیمانده به هر سؤال بیوگرافی پاسخ نمی دهند. با این حال، آنها نشان می دهند که چرا شهرت او برای فداکاری و مسئولیت اخلاقی در خاطره دوازده امامی نسل بعد از کربلای معلی محوریت پیدا کرد.

مجموعه ای که به نام الصحیفه السجادیه شناخته می شود، جایگاه ویژه ای در زندگی مذهبی شیعیان اثنی عشری دارد. مربوط به امام علی زین العابدین (ع) است که آموزه های یاد شده ایشان نماز را نه صرفاً به عنوان درخواست کمک، بلکه به عنوان راهی برای تربیت وجدان معرفی می کند. این مجموعه گاهی به عنوان خزانه ای از مناجات توصیف می شود. اما غنای ادبی آن نباید موضوعات عملی آن را از بین ببرد: شکرگزاری، توبه، تعهد اجتماعی، آسیب پذیری و مسئولیت در برابر خداوند.

موقعیت تاریخی مهم است. زین العابدین در دهه های پس از کشته شدن امام حسین (ع) در کربلا در میان بلاتکلیفی سیاسی و تثبیت اقتدار امویان زندگی می کرد. گزارش‌های بعدی شیعه، دستورات عبادی او را به‌عنوان شکلی از رهبری متناسب با شرایطی که بسیج سیاسی عمومی در آن خطرناک بود، نشان می‌دهد. این تفسیری از نقش اوست تا ادعایی که هر دعای باقی مانده را می توان به طور ایمن به یک حادثه خاص تاریخ گذاری کرد. مسیرهای دقیقی که این مجموعه از طریق آن به نسل های بعدی رسید، متعلق به تاریخ انتقال و دانش نسخه خطی است.

دعاهای متعددی از ستایش خداوند به بررسی سخت رفتار انسان حرکت می کند. از نمازگزار می خواهند که با غرور، کینه، خودخواهی و شکست در مقابل دیگران مقابله کند. دعا برای والدین محبت خانوادگی را در نظم وسیع تری از احترام قرار می دهد. دعاهای مربوط به همسایگان و همراهان متوجه می شود که عبادت خصوصی نمی تواند جایگزین رفتار خوب با مردم شود. دعا برای صفات والای اخلاقی، خواننده را به خویشتن داری، انصاف و سخاوت دعوت می کند. به این معنا، نماز نیز تربیت اخلاقی است: منظور از کلمات، تغییر شکل رفتار پس از پایان نماز است.

زبان وابستگی مجموعه به رحمت الهی را نباید با کناره گیری از دنیا اشتباه گرفت. کسي که در پيشگاه خداوند به ضعف اعتراف مي کند، ممکن است در ميان انسان ها به ضعفا بيشتر توجه کند. حرکت مکرر آن بین پاسخگویی شخصی و توجه به جامعه به توضیح این که چرا صحیفه هم در عبادت و هم در محافل مطالعه خوانده می شود کمک می کند. همچنین خوانندگان باید هسته متعارفی را که معمولاً به عنوان صحیفه چاپ می شود از دعاهای اضافی منسوب به امام در تألیفات بعدی تشخیص دهند. عناوین، شماره گذاری و ارزیابی اصالت می تواند در نسخه های مختلف متفاوت باشد.

برای یک رویکرد آموزشی دقیق، یک برنامه باید متن عربی را نشان دهد، ترجمه استفاده شده را شناسایی کند و توضیح دهد که نظرات توضیحی از کجا شروع می شوند. باید از ابداع مناسبت‌های مکاشفه یا ارائه جملاتی مدرن به‌عنوان کلمه به کلمه اجتناب کرد. اهمیت ماندگار صحیفه سجادیه در روشی است که نسل‌ها از دعاهای آن برای پیوستن به عبادت، خودسنجی اخلاقی و شفقت و در عین حال ادامه مطالعه تاریخ انتساب و حفظ آنها استفاده کرده‌اند.

رساله الحقوق که غالباً رساله حقوق است، به طور سنتی به امام علی زین العابدین (ع) منسوب است. عنوان آن می تواند مانند اعلامیه مدرن حقوق فردی به نظر برسد، با این حال اصطلاح عربی حُقوق در اینجا حوزه معنایی وسیع تری دارد: آنچه باید، آنچه باید مورد احترام قرار گیرد و ادعاهایی که روابط بر شخص اعمال می کند. رساله نقشه ای از وظایف در قبال خدا، خود و دیگران ارائه می دهد. واژگان اخلاقی آن به جای اینکه منحصراً قانونی باشد، رابطه ای است.

متن با ادعای اساسی حق خداوند بر بنده آغاز می شود، سپس به حقوق قوا و افعال خود می پردازد. گفتار، شنوایی، بینایی، دست‌ها، پاها و معده به عنوان امانت‌هایی تلقی می‌شوند که نباید بی‌احتیاط مورد استفاده قرار گیرند. نماز، روزه، صدقه و سایر عبادات بر حسب مسئولیت هایی که به نمازگزار شکل می دهد، توصیف می شود. این ترتیب اهمیت دارد زیرا نظم و انضباط درونی را با رفتار بیرونی مرتبط می کند: نحوه صحبت یا نگاه یک فرد می تواند مدت ها قبل از بروز هرگونه اختلاف رسمی به شخص دیگری کمک کند یا به او آسیب برساند.

سپس رساله به روابط انسانی می پردازد. والدین، فرزندان، همسران، معلمان، دانش آموزان، همسایگان، همراهان و افرادی که در موقعیت های وابستگی قرار دارند از جمله روابطی هستند که در نسخه های رایج مورد توجه قرار می گیرند. مسئولیت ها یکسان نیستند و برخی از قسمت ها نشان دهنده نهادهای اجتماعی و سلسله مراتب دوره ای است که مطالب در آن مخابره شده است. آموزش مسئولانه باید آن زمینه تاریخی را توضیح دهد نه اینکه هر ترتیب اجتماعی ذکر شده در متن باستانی را به عنوان یک نسخه امروزی تلقی کند. سؤالات اخلاقی پایدار آن عبارتند از اینکه چگونه باید اقتدار اعمال شود، دانش چگونه باید به اشتراک گذاشته شود و چگونه باید با کسانی که قدرت کمتری دارند رفتار کرد.

محققان و ویراستاران از طریق راه‌های انتقال و اشکال متنی مختلف، از جمله نسخه‌های مرتبط با تحف العقول ابن شعبه حرانی و گزارش‌های موجود در مجموعه‌های بعدی شیعه، با این رساله مواجه می‌شوند. جمله بندی و ترتیب بخش ها می تواند متفاوت باشد. این بدان معنا نیست که اثر فاقد ارزش است، بلکه به این معنی است که ادعایی در مورد کلمات دقیق آن باید نسخه یا انتقال نقل شده را مشخص کند. ترجمه نیز یک تفسیر است: «حقوق» انگلیسی ممکن است چارچوبی را پیشنهاد کند که تنها تا حدی با تأکید متن بر تعهد متقابل همپوشانی دارد.

رسالت الحقوق در کنار صحیفه السجادیه، تصویری تکمیلی از شکل گیری اخلاقی ارائه می دهد. دعا به فرد می آموزد که وابستگی و مسئولیت پذیری را بشناسد. این رساله می پرسد که چگونه این شناخت رفتار با خانواده، جامعه و غریبه ها را تغییر می دهد. یک تمرین خواندن مفید این است که یک رابطه را انتخاب کنید، تعهد توصیف شده را شناسایی کنید و در نظر بگیرید که رفتار محترمانه امروز چگونه است، بدون پاک کردن تفاوت‌های بین زندگی اجتماعی قرن هفتم و هشتم و شرایط معاصر.

از امام علی زین العابدین (ع) در روایات شیعه اثنی عشری به عنوان امام چهارم و به عنوان پدر امام محمد باقر (ع) که در خط امامت جانشین او شد، یاد شده است. تاریخچه خانوادگی او نسلی را که شاهد کربلا بودند به رشد بعدی شبکه های علمی در مدینه مرتبط می کند. این تداوم مهم است: داستان خانواده با فاجعه 680 بعد از میلاد به پایان نرسید، حتی اگر خاطرات بعدی به درستی به آن رویداد وزن فوق العاده ای می بخشد.

روایات از اولاد زین العابدین در آثار نسب شناسی، قاموس های سیره و تواریخ عبادی آمده است. چنین منابعی برای اهداف مختلفی نوشته شده است. تبارشناسان اغلب به دنبال شناسایی خطوط تبار بودند، در حالی که زندگی نامه نویسان بر تعلیم، تقوا یا شرایط سیاسی تأکید می کردند. آنها ممکن است در تعداد و نام فرزندان، در اسناد مادری و جزئیات شاخه های خاص خانواده متفاوت باشند. بنابراین، یک شجره نامه آموزشی باید روابط کاملاً تأیید شده را از روابطی که به طور متناقض ثبت شده اند متمایز کند، نه اینکه بی سر و صدا هر فهرست را در یک شجره خانوادگی ظاهراً مشخص ادغام کند.

جانشینی محمد باقر در اعتقاد شیعیان اثنی عشری معنای خاص کلامی دارد. این امر به منزله ادامه امامت هدایت شده الهی از طریق اهل بیت پیامبر(ص) است، نه صرفاً به عنوان ارث یک منصب سیاسی. سایر روایات مسلمانان به هر دو شخصیت به عنوان اعضای خاندان پیامبر و به عنوان انتقال دهندگان علم احترام می گذارند، اما لزوماً در روایت دوازده امامی درباره تعیین و عصمت شریک نیستند. ارائه آن تمایزات به صراحت به خوانندگان کمک می کند تا سنت ها را بدون تقلیل آنها به شعار درک کنند.

مدینه زمینه مهمی را برای این گذار فراهم کرد. آموزش خانواده، سخنان به خاطر سپردن و روابط با دانش آموزان به حفظ آموزه ها در دوره هایی که قدرت مستقیم سیاسی در جای دیگری بود کمک کرد. گزارش‌های بعدی، باقر را به تبیین معارف دینی و فراهم‌کردن محیطی علمی که در زمان فرزندش جعفر صادق (ع) توسعه بیشتری یافت، مرتبط می‌کند. با این حال، توصیف یک مؤسسه بدون وقفه که دقیقاً مانند یک مدرسه مدرن عمل می کند، گمراه کننده است. شواهد موجود شامل گزارش‌هایی است که توسط فرستنده‌های بعدی حفظ و مرتب شده‌اند، که قابلیت اطمینان و موقعیت تاریخی آنها نیاز به بررسی دارد.

وفات امام به طور متعارف در اوایل قرن هشتم با تاریخ های مختلف در روایات تاریخی متفاوت است. روایات مربوط به شرایط دقیق آن، از جمله ادعاهای مربوط به مسمومیت، باید بر اساس منابع خود برچسب زده شوند نه اینکه بدون صلاحیت ادعا شوند. میراث او را می توان از طریق پیوند خانوادگی پایدار، آموزه های اخلاقی مرتبط با او و انتقال معارف دینی به نسل آینده نزدیک کرد. برای خوانندگان، درس کلیدی این است که پیوستگی به تغییر پیوسته است: خانواده خاطرات کربلا را در حالی که به مسائل مذهبی و اجتماعی عصر جدید می پردازد، منتقل می کند.

علی بن حسین در خانواده ای بزرگ شد که ایمان، علم و مراقبت از دیگران را ارزشمند می دانست. او فرزند امام حسین و نبیره حضرت محمد(ص) بود. بسیاری از مسلمانان از او با نام زین العابدین به معنای زینت نمازگزاران یاد می کنند. نام دیگر، السجاد، یادآور عبادت او در نماز است. نام‌هایی مانند این به ما کمک می‌کند ویژگی‌هایی را که مردم در او تحسین می‌کردند به خاطر بسپاریم.

وقتی از زندگی او مطلع می شویم، به یک واقعه بسیار غم انگیز هم می رسیم: کربلا. امام حسین (ع) و اعضای خانواده اش در آنجا با مبارزه هولناکی روبرو شدند. علی بن حسین زنده ماند. روایات در روایات شیعه توضیح می‌دهد که او در جریان وقایع ناخوشایند بود، و زندگی می‌کرد تا از یاد کسانی که درگذشته بودند مراقبت کند. این بخش دشواری از تاریخ است، بنابراین می‌توانیم با ملایمت در مورد آن صحبت کنیم. نکته مهم برای خوانندگان جوان این است که خانواده او با سختی‌های فراوانی روبرو شدند و او با شجاعت و وقار به زندگی خود ادامه داد.

تصور کنید حمل یک خاطره گرانبهای خانوادگی به چه معناست. شاید یک عکس، داستانی از پدربزرگ و مادربزرگ یا جمله ای مهربان داشته باشید که نمی خواهید فراموش کنید. به یاد آوردن به معنای غمگین بودن در هر لحظه نیست. همچنین می‌تواند به معنای انتخاب زندگی با چیزهای خوبی باشد که مردم به ما آموختند. زندگی علی بن حسین ما را دعوت می کند تا بیندیشیم که چگونه مهربانی و حقیقت حتی پس از یک فقدان دردناک ادامه پیدا می کند.

پس از کربلا، بازماندگان خانواده سفر سختی را تجربه کردند. گزارش های تاریخی مختلف تجربیات آنها را به روش های مختلف توصیف می کنند. در تذکر شیعیان اثنی عشری، سخنان و شهادت آنها به دیگران کمک کرد تا آنچه را که اتفاق افتاده است درک کنند. آنها صرفاً شخصیت‌های داستانی از دیرباز نبودند. آنها افرادی با خانواده، احساسات و مسئولیت بودند. رفتار محترمانه با حافظه آنها به معنای گوش دادن با دقت و اجتناب از جزئیات نمایشی است که برای درک درس مورد نیاز نیست.

بعدها علی بن حسین در مدینه زندگی کرد، شهری که ارتباط نزدیکی با زندگی پیامبر داشت. مردم عبادت و تعلیم متفکرانه او را به یاد آوردند. او برای تأثیرگذاری نیازی به بلند بلند کردن نداشت. یک عمل آرام از صبر می تواند قدرت را نشان دهد، همانطور که ایستادگی برای کسی که تنها است می تواند شجاعت را نشان دهد. ما می توانیم این نوع شجاعت را در زندگی خود تمرین کنیم.

به زمانی فکر کنید که شخصی احساس می کرد کنار گذاشته شده یا نگران است. برای کمک به احساس امنیت به آنها چه می توانید بگویید؟ ممکن است بدون وقفه گوش دهید، آنها را دعوت کنید تا به یک بازی بپیوندند یا از یک بزرگسال مورد اعتماد کمک بخواهید. آن انتخاب های کوچک با سختی های علی بن حسین یکسان نیست، اما به ما کمک می کند ارزش های شفقت و مسئولیت پذیری را بیاموزیم.

این فصل به ما می آموزد که داستان یک فرد وقتی اتفاق سختی می افتد به پایان نمی رسد. ما می توانیم کسانی را که دوستشان داریم به یاد بیاوریم، صادقانه در مورد گذشته صحبت کنیم و همچنان آینده ای مهربان تر بسازیم. از علی بن حسین به عنوان کسی یاد می شود که آموزه های خانواده اش را با صبر، دعا و مراقبت از دیگران پیش برد.

برخی از مردم به خاطر سخنرانی ها، برخی دیگر به خاطر اکتشافات و برخی دیگر به خاطر روشی که به مردم کمک می کنند به یاد می آورند. از امام علی زین العابدین(ع) به خاطر دعاهایش یاد می شود. در سنت شیعه اثنی عشری، سخنان او به مردم می آموزد که چگونه با شکر، صداقت و امید با خدا صحبت کنند. دعا فقط خواستن چیزی نیست که می خواهیم. همچنین می تواند به ما کمک کند تا متوجه شویم که چه چیزی در حال حاضر داریم و چه کارهایی می توانیم بهتر انجام دهیم.

مجموعه معروفی از دعاهای مرتبط با او، صحیفه سجادیه نام دارد. ممکن است بشنوید که آن را زبور آل محمد می نامند. این مجموعه ارزشمند بوده و در طول نسل‌های زیادی منتقل شده است. علما به بررسی روایات و نسخه های مختلف آن می پردازند، لذا دقت شود که دعاها به او منسوب است. برای خوانندگان جوان، مفیدترین نقطه شروع، کشف مضامین آنهاست.

یک موضوع شکرگزاری است. تصور کنید که از خواب بیدار می شوید و به افرادی که به شما اهمیت می دهند، غذایی که می خورید و فرصتی برای یادگیری چیزهای جدید فکر می کنید. ما گاهی اوقات این هدایا را فراموش می کنیم زیرا بخشی از زندگی روزمره هستند. یک فرد شکرگزار وانمود نمی کند که همه چیز عالی است. آنها یاد می گیرند که چیزهای خوب را حتی در روزهای سخت تشخیص دهند. امروز برای چه چیزی می توانید سپاسگزار باشید؟

موضوع دیگر استغفار است. همه اشتباه می کنند. شاید با دوستی تند صحبت می کنیم، قولی را فراموش می کنیم یا از اشتراک گذاری امتناع می کنیم. معذرت خواهی بیشتر از یافتن کلمات مناسب است. این به معنای درک احساس شخص دیگری و تلاش برای بهبود اوضاع است. دعا می تواند به ما لحظه ای آرام بدهد تا در مورد انتخاب های خود فکر کنیم و تصمیم بگیریم که چگونه آنها را تغییر دهیم.

این دعاها همچنین مراقبت از والدین، همسایگان و افراد نیازمند را تشویق می کند. این بدان معنا نیست که همه خانواده ها یکسان هستند یا اینکه همه زندگی آسانی دارند. این بدان معناست که ما باید توجه داشته باشیم که چگونه اعمالمان بر دیگران تأثیر می گذارد. یک سلام دوستانه، یک دست کمک کننده یا یک پاسخ صبورانه می تواند تفاوت واقعی ایجاد کند. احترام می تواند در لحظات بسیار کوچک شروع شود.

مثال علی زین العابدین به ما یادآوری می کند که سکوت و قدرت می توانند در کنار هم باشند. برای شجاع بودن لازم نیست پر سر و صداترین فرد اتاق باشید. گاهی اوقات قدرت به معنای کنترل خشم، گفتن حقیقت یا این است که کسی را که شما را ناراحت کرده است، آزار ندهید. می توانید لحظه ای وقت بگذارید، نفس بکشید و تصمیم بگیرید که می خواهید چه جور آدمی باشید.

اگر می خواهید درس را تمرین کنید، سعی کنید یک لیست کوتاه سپاسگزاری تهیه کنید. سه چیز خوب را یادداشت کنید، یک نفر که دوست دارید از آن تشکر کنید و یک عمل محبت آمیز که فردا می توانید انجام دهید. می‌توانید فهرست را با یک بزرگسال مورد اعتماد به اشتراک بگذارید یا آن را خصوصی نگه دارید. هدف کامل بودن نیست. یادگیری این است که چگونه کلمات متفکرانه می توانند به اعمال متفکرانه منجر شوند.

پیام این فصل ساده است: دعا می تواند به رشد ما کمک کند. از طریق قدردانی، بخشش و مراقبت از دیگران، می توانیم یک لحظه آرام را به انتخاب بهتری تبدیل کنیم.

پس از یک تجربه سخت، همه افراد به یک شکل بهبود نمی یابند. برخی نیاز به زمان دارند، برخی محتاج گفتگو و برخی در دعا آرامش می یابند. از امام علی زین العابدین بعد از کربلا یک عمر صبر و اخلاص یاد می شود. مثال او به ما نمی گوید که غم و اندوه به سرعت از بین می رود. در عوض، نشان می‌دهد که مردم می‌توانند به مراقبت از دیگران در حالی که خاطرات سختی را به همراه دارند، ادامه دهند.

در مدینه، علی زین العابدین در روایات شیعه به عبادت، تعلیم و توجه به نیازمندان شهرت داشت. داستان های سخاوت او برای قرن ها نقل شده است. مانند بسیاری از داستان‌های قدیمی، جزئیات می‌توانند بین منابع متفاوت باشند. ما هنوز هم می‌توانیم درس مهمی بیاموزیم بدون اینکه وانمود کنیم که هر داستان دقیقاً به همان روش تأیید شده است. درس این است که با احترام به دیگران کمک کنیم، نه اینکه خودمان را مهم جلوه دهیم.

به کسی فکر کنید که یک کیف سنگین حمل می کند. ممکن است پیشنهاد کمک بدهید، اما ابتدا باید بپرسید. به همکلاسی فکر کنید که چیزی را از دست داده است. می توانید بدون انتظار پاداش به جستجوی آن کمک کنید. کمک کردن یک مسابقه نیست. این راهی است برای توجه به اینکه روز شخص دیگری به اندازه روز ما اهمیت دارد.

صبر ممکن است به اشتباه درک شود. این به این معنا نیست که وقتی چیزی اشتباه است ساکت بمانید یا اجازه دهید کسی به شما صدمه بزند. صبر یعنی مراقبت از پاسخمان، جستجوی حمایت در صورت نیاز و امتناع از اجازه دادن به خشم در هر تصمیمی. اگر قلدری می بینید، یک انتخاب مطمئن و شجاعانه این است که به یک بزرگسال مورد اعتماد بگویید. مهربانی و شجاعت با هم بهترین کار را دارند.

یکی از آموزه های مرتبط با علی زین العابدین رساله حقوق یا رساله الحقوق است. این مسئولیت ها را در روابط ما با خدا، خودمان و دیگران توصیف می کند. محققان نسخه‌های مختلف متن را مورد بحث قرار می‌دهند، اما توجه گسترده آن به مسئولیت روشن است. برای کودکان، یکی از راه‌های درک این موضوع این است که بپرسند: چه چیزی به اطرافیانم مدیون هستم و در مقابل چه مراقبتی باید داشته باشم؟

همه ما مسئولیت هایی داریم که با رشدمان تغییر می کنند. در خانه، ممکن است وسایلمان را کنار بگذاریم یا به چیدن سفره کمک کنیم. در مدرسه، ما می‌توانیم وقتی شخص دیگری صحبت می‌کند گوش کنیم و افرادی که تازه کار هستند را نیز شامل کنیم. ما همچنین باید به یاد داشته باشیم که ما شایسته احترام هستیم. درخواست کمک یک شکست نیست. این بخشی از مراقبت از خودمان است.

داستان علی زین العابدین حافظه، نماز و عمل روزانه را به هم پیوند می دهد. ما می‌توانیم با احترام از کربلا یاد کنیم و در عین حال استقبال بیشتری از جوامع خود داشته باشیم. ما می توانیم با ملایمت صحبت کنیم، حقیقت را بگوییم و مراقب کسانی باشیم که نیاز به حمایت دارند. این انتخاب ها ممکن است کوچک به نظر برسند، اما کارهای خوب مکرر می تواند دنیای اطراف ما را شکل دهد.

در پایان روز، سه سوال از خود بپرسید: آیا با کسی مهربانانه رفتار کردم؟ آیا وقتی لازم بود گوش دادم؟ فردا چه کاری بهتر می توانستم انجام دهم؟ یادگیری از یک مثال مستلزم کامل بودن ما نیست. از ما می خواهد که به تلاش خود ادامه دهیم.