حضرت محمد (ص)

محمد که در طایفه بنی هاشم قریش به دنیا آمد، پدرش را قبل از تولد بر اساس سنت استاندارد زندگینامه و مادرش را در جوانی از دست داد. تربیت او در زمان عبدالمطلب و سپس ابوطالب او را در شبکه قبیله ای قرار داد که بعداً از آنها محافظت کرد. ازدواج او با خدیجه در اولین جامعه مسلمانان نقش اساسی داشت: در حافظه اسلامی، او اولین کسی است که رسالت پیامبری او را تأیید کرد و منبعی حیاتی از حمایت عملی و عاطفی بود. قرآن اولین متن اولیه برای خود اعلامیه است. جزئیات روایی دوران کودکی و ظهور اول عمدتاً در مجموعه‌های سیره و حدیث متأخر حفظ شده است.

چشم انداز سیاسی و اجتماعی عربستان غربی در اواخر دوران باستان توسط شبکه های خویشاوندی محلی، تجارت کاروانی، اعمال مذهبی و ارتباطات گسترده تر فراتر از حجاز شکل گرفت. نقش اقتصادی دقیق مکه و جزئیات مؤسسات پیش از اسلام آن همچنان موضوع بحث علمی است. زندگی‌نامه‌های مسلمانان بعدی، روایتی غنی از نسب و تربیت محمد ارائه می‌دهند، اما آنها نسل‌ها پس از وقایعی که توصیف می‌کنند جمع‌آوری شده‌اند. بنابراین، یک گزارش مسئولانه باید آنچه را که خود قرآن تأیید می‌کند از گاه‌شماری کامل‌تر ارائه‌شده توسط سنت سیره متمایز کند.

در روایت های سنتی، مرگ عبدالله و آمنه و ولایت عبدالمطلب و ابوطالب جزییات اتفاقی دوران کودکی نیست. آنها اهمیت حمایت از خانواده را در جامعه ای تثبیت می کنند که طایفه یک فرد می تواند امنیت و جایگاه اجتماعی را تامین کند. اهتمام قرآن به یتیمان به این روایت طنین اخلاقی خاصی می بخشد، اگرچه تفسیر هر آیه ای به عنوان اشاره مستقیم به یک حادثه دقیق زندگی نامه نیاز به دقت دارد.

خدیجه جایگاه مهمی در حافظه مسلمانان دارد. حمایت او نه صرفاً به عنوان یک محبت خصوصی، بلکه به عنوان بخشی از اولین توانایی جامعه برای مقاومت در برابر عدم اطمینان و مخالفت ارائه می شود. ادبیات عبادی و تاریخی شیعه دوازده امامی نیز نزدیکی اولیه علی به محمد را در مرکز داستان مذهبی خاندان قرار می دهد. تأکید معنادار است، اما سن دقیقی که علی در آن اسلام را پذیرفت و ترتیب تبدیل‌های اولیه در میان روایت‌های نقل شده متفاوت است.

برای خوانندگانی که به مقایسه منابع می پردازند، سؤالات مفیدی شامل این موارد است: کدام ادعاها را می توان در آیات قرآن جستجو کرد؟ کدامیک عمدتاً در مجموعه‌های زندگی‌نامه‌ای بعدی ظاهر می‌شوند؟ نویسندگان مختلف در کجا نسخه های جایگزین یک رویداد را حفظ می کنند؟ چه اهداف الهیاتی ممکن است ارائه یک دوره کودکی را شکل دهد؟ این سؤالات نیازی به کاهش احترام به پیامبر ندارد. آنها به تمایز فداکاری، سنت موروثی و روش تاریخی کمک می کنند.

درس محوری این دوره، یک تصویر ساده از یک افزایش بی وقفه به رهبری نیست. در سنت مسلمانان، این تصویری از آسیب پذیری، مسئولیت خانوادگی و شکل گیری اعتماد است. آن مضامین بعداً تعهدات اخلاقی مرتبط با پیام نبوی را بیان می کند.

موعظه مکه بر توحید، مسئولیت پذیری در برابر خداوند، انفاق، حمایت از افراد آسیب پذیر و به چالش کشیدن شیوه های اجتماعی ناسازگار با این آرمان ها تأکید داشت. قرآن پیامبر را به عنوان هشدار دهنده و مژده دهنده معرفی می کند، در حالی که زندگی نامه های بعدی مخالفت، تحریم و مهاجرت برخی از پیروان به حبشه را بازگو می کند. بازگویی های دوازده امامی به ایمان و حمایت اولیه علی و فداکاری خدیجه اهمیت ویژه ای می بخشد. سکانس‌های زمانی خاص و سخنرانی‌های نمایشی باید به‌عنوان گزارش‌های ارسالی ارزیابی شوند، نه به‌عنوان رونوشت‌های مستقیم معاصر.

اولین اعلامیه های مرتبط با محمد در قرآن حفظ شده است که مضامین آن شامل وحدت الهی، مسئولیت اخلاقی، مراقبت از آسیب پذیران و واقعیت قضاوت است. روایات بعدی سیره این آموزه‌ها را در بخش‌هایی از موعظه، طرد، حمایت خویشاوندان و سختی برای برخی از ایمانداران اولیه قرار می‌دهد. تمایز بین گفتمان قرآنی و بازسازی روایی بعدی مهم است: یک صحنه زنده در یک زندگی نامه به طور خودکار رونوشت معاصر نیست.

گزارش های سنتی توسعه تدریجی از تدریس خصوصی تا اعلام عمومی گسترده تر را توصیف می کنند. آنها همچنین افرادی را به یاد می آورند که به دلیل وفاداری به ایمان جدید با فشار مواجه شدند. مقیاس، زمان‌شناسی و ویژگی‌های آزار و شکنجه در روایت‌ها متفاوت است، و مورخان مدرن با هر قسمت با اطمینان یکسان برخورد نمی‌کنند. مهاجرت برخی از مؤمنان به حبشه نشان‌دهنده ارتباطات گسترده‌تر جامعه اولیه با دریای سرخ است، اگرچه جزئیات مخاطبان و سخنرانی‌های گزارش شده در آنجا مستلزم نقد منبع است.

از منظر شیعه اثنی عشری، نقش خدیجه و علی برای درک نخستین مؤمنان ضروری است. از خدیجه به خاطر حمایت استوار یاد می شود و علی به خاطر نزدیکی به محمد و تعهد اولیه. نوشته‌های تاریخی سنی و شیعه در بسیاری از عناصر این خاطره مشترکند، در حالی که گاه بر سر اولویت، تأکید و اهمیتی که به گزارش‌های فردی داده می‌شود، با هم تفاوت دارند. یک درمان مقایسه ای باید آن تفاوت ها را بدون ارائه نتیجه گیری های اعتقادی بعدی هر یک از جوامع به عنوان یک یافته تاریخی پذیرفته شده جهانی نمایان کند.

این اعلامیه همچنین سلسله مراتب اجتماعی را از طریق توجه مکرر خود به خیریه، رفتار منصفانه و حیثیت افراد بدون حمایت به چالش کشید. با این حال، اگر با هر مخالفی به عنوان انگیزه‌ای یکسان برخورد کنیم یا جمعیت مکه را به‌عنوان یک بلوک سیاسی واحد تصور کنیم، تقلیل‌کننده خواهد بود. منافع اقتصادی، وفاداری های خانوادگی، تعهدات مذهبی و تفاسیر رقیب همگی تصویر را پیچیده می کنند.

برای خواندن دقیق، بررسی کنید که یک گزارش چگونه مخابره می شود، اولین شکل قابل بازیابی آن چه می گوید و آیا منبع دیگری نسخه متضاد را حفظ کرده است یا خیر. زبان ساده یک آیه را از داستان بعدی که برای توضیح فضای آن استفاده شده است، متمایز کنید. تاریخ دعوت نبوی هم یک روایت دینی بنیادی است و هم حوزه ای است که تفسیر مسئولانه در آن مستلزم توجه به شواهد و ژانر است.

مهاجرت به یثرب/مدینه در سال 622 نقطه عطفی از جامعه ای آسیب پذیر موعظه به کشوری است که بر سر اتحادها، اختلافات و درگیری های مسلحانه مذاکره می کند. جنگ‌های بدر، احد و خندق، عهدنامه حدیبیه و ورود نهایی به مکه در گاه‌شماری متعارف است. خوانندگان بزرگسال باید تنش‌های اخلاقی و سیاسی را در این قسمت‌ها، از جمله برخورد قرآنی با معاهدات، خویشتن‌داری و مسئولیت جمعی، بدون فروپاشی شرایط قرن هفتم در مفروضات امروزی بررسی کنند.

هجری که به طور متعارف به سال 622 پس از میلاد برمی گردد، نشان دهنده یک تغییر عمده در محیط اجتماعی جامعه مسلمانان اولیه است. حرکت از مکه به یثرب که بعدها مدینه نامیده شد، چیزی بیش از تغییر محل اقامت بود. پیامبر و پیروانش وارد چشم‌اندازی از گروه‌های محلی مستقر، منافع رقابتی و نیاز عملی به سازمان‌دهی روابط میان افراد با پیشینه‌های مختلف شدند.

گزارش های سنتی پیوندهای حمایتی بین مهاجران مکه و میزبانان مدینه ای آنها را توصیف می کند. آنها همچنین اسناد و قراردادهایی را که معمولاً تحت عنوان قانون اساسی مدینه مورد بحث قرار می گیرد، حفظ می کنند. تاریخ‌گذاری، ترکیب و تاریخ متنی این مواد همچنان مورد بحث است، بنابراین اهمیت آنها باید بدون این فرض توضیح داده شود که هر فرمول باقی‌مانده در یک لحظه دقیقاً به شکل ثبت شده بعدی خود منتشر شده است.

زندگی مدینه شامل عبادت، سازماندهی اجتماعی، روابط با گروه های همسایه، ترتیبات اقتصادی و درگیری مسلحانه بود. یک روایت بالغ نمی تواند این تاریخ پیچیده را در یک داستان واحد از هماهنگی یا خصومت فرو بپاشد. قرآن هم آرزوهای اخلاقی جامعه را منعکس می کند و هم شرایط دشواری را که از طریق آن شکل گرفت. به ویژه مهم است که کلام قرآن را از توضیحات بعدی در مورد مناسبت های خاص نزول متمایز کنیم.

تفسیر تاریخی شیعه اثنی عشری به مشارکت علی در خاندان و جامعه پیامبر(ص) توجه مستمر دارد. حساب های وفاداری، شجاعت و دانش محوری در این دیدگاه است. با این حال، تفسیر حوادث فردی و پیامدهای آنها برای بحث های بعدی جانشینی در سنت های مسلمانان متفاوت است. ارائه این تنوع به خوانندگان کمک می کند تا بفهمند چرا تاریخ اولیه مشترک می تواند به نتایج الهیات متفاوتی منجر شود.

هجرت اهمیت اخلاقی پایداری دارد. این دعوت به تفکر در مورد مهاجرت، مهمان نوازی، مسئولیت متقابل و مطالبات عدالت در یک جامعه متنوع است. این مضامین ارزشمند هستند، اما نباید فضای خاص تاریخی عربستان قرن هفتم را پنهان کنند. یک مورخ دقیق می پرسد چه کسی هر روایت را منتقل کرده است، چگونه در طول زمان تغییر کرده است و چه چیزی نامشخص است. یک مؤمن دقیق ممکن است بپرسد که چگونه این روایت، تعهدات را در برابر همسایگان، تازه واردان و افراد آسیب پذیر امروز شکل می دهد.

سالهای پایانی پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم جامعه مدینه را وارد یک دوره تحول سریع کرد. آخرین زیارت او به خاطر تدریس در مورد اعمال دینی، واجبات و کرامت هم دینان به یادگار مانده است. سنت‌های خطبه خداحافظی در بیان و ترتیب دقیق آنها متفاوت است، و هر مجموعه مدرن آشنا یک سخنرانی تاریخی را به طور کلمه بیان نمی‌کند. با این وجود، زیارت زمینه را برای چندین گزارش مورد بحث فراهم می کند، از جمله آدرس غدیر خم در سفر بازگشت.

هنگامی که محمد در سال 632 درگذشت، جامعه با مشکل عملی فوری رهبری سیاسی و همچنین با این پرسش پایدار مواجه شد که چه کسی باید تعالیم او را تفسیر و حفظ کند. گزارش‌های جلسه سقیفه بحث‌های میان اعضای برجسته جامعه و ظهور ابوبکر به عنوان خلیفه را شرح می‌دهد. این گزارش ها در مجموعه های تاریخی بعدی باقی مانده اند و در جزئیات متفاوت هستند. آنها باید به‌عنوان روایت‌های منتقل شده خوانده شوند تا رونوشت‌های مدرن یک جلسه. توالی رویدادها و مشارکت یا عدم حضور چهره های خاص برای تفاسیر بعدی اهمیت دارد.

الهیات شیعه اثنی عشری معتقد است که علی قبلاً توسط پیامبر تعیین شده بود و انتخاب سیاسی نمی توانست بر اختیارات الهی غلبه کند. روایات اهل سنت عموماً تأکید بیشتری بر مشورت، مسئولیت جمعی و بیعت در تبیین خلافت اولیه دارند. در هر دو سنت گسترده، تنوع قابل توجهی در نحوه ارزیابی گزارش های فردی وجود دارد. ارائه اختلاف به گونه‌ای که گویی همه مسلمانان بر حقایق اتفاق نظر دارند، اما صرفاً شخصیت‌های مختلف را ترجیح می‌دهند، اختلاف عمیق‌تر در مورد اقتدار مشروع را از دست می‌دهد.

تجربه اهل بیت پس از رحلت پیامبر نیز محور است. روایات موضع علی، ایرادات فاطمه در مورد ارث و اموال، و رابطه دشوار بین حافظه خانواده و دولت نوظهور را مورد بحث قرار می دهند. برخی از گزارش ها حاوی اتهامات اجبار یا خشونت هستند. جزئیات، منشأ و اعتبار تاریخی این گزارش ها مورد بحث قرار می گیرد. آنها نه باید بدون بررسی رد شوند و نه به عنوان مشاهدات غیر قابل اعتراض ارائه شوند. خوانندگان سزاوار این هستند که بدانند وقتی یک بیانیه یک اعتقاد اعترافی، گزارشی در یک منبع نامگذاری شده یا یک استنتاج تاریخی مدرن است.

مناقشه جانشینی قرن ها نوشته حقوقی، الهیاتی و مذهبی را شکل داد. اهمیت آن فراتر از خلافت اول است: این سؤال می‌پرسد که چگونه جوامع دینی در زمانی که نهادهای سیاسی به سرعت توسعه می‌یابند، هدایت یک مؤسس را حفظ می‌کنند. بنابراین، یک گزارش آگاهانه از منبع، آنچه را که متون می‌گویند، زمانی که ضبط شده‌اند و جوامع چگونه آنها را تفسیر کرده‌اند، از هم جدا می‌کند.

حجة الوداع در آخرین سال زندگی محمد (ص) انجام شد که به طور معمول به سال 632 پس از میلاد برمی‌گردد. منابع مسلمان آموزه های مرتبط با زیارت را حفظ می کنند، اما گزارش های باقی مانده در طول زمان مخابره و جمع آوری شد. یک گزارش دقیق هر عبارت بعدی را بدون مشخص کردن منشأ آن در یک نقل قول ترکیب نمی کند. زیارت لحظه مهمی برای تأمل در تکالیف جمعی و آخرین راهنمایی عمومی پیامبر است.

در سفر بازگشت، روایات آدرسی را در غدیر خم قرار می دهند. گزارش ها شامل اعلامیه ای در مورد علی و اصطلاح مولا است که مفاهیم دقیق آن مدت ها مورد بحث بوده است. در تفسیر شیعه اثنی عشری، فضای عمومی و گزینش کلمات حاکی از تعیین علی علیه السلام به عنوان جانشین پیامبر در مرجعیت دینی است. بسیاری از مفسران اهل سنت اهمیت این گزارش را تصدیق می کنند، اما آن را به عنوان اظهار محبت، وفاداری یا احترام، اغلب در زمینه نگرانی درباره علی می دانند. اینها تفاسیر قابل تعویض نیستند: آنها بر درک متفاوتی از نیت پیامبر و رهبری مشروع استوار است.

علمای دوازده گانه غالباً غدیر را با قرآن 5:67 در مورد ابلاغ پیام و 5:3 در مورد تکمیل دین مرتبط می کنند. سایر مفسران آیات را در زمینه های مختلف تفسیر می کنند. هیچ یک از آیه ها مستقیماً از علی نام نمی برند، بنابراین شناسایی یک مناسبت تاریخی خاص یک ادعای تفسیری است که توسط روایات پشتیبانی می شود تا بیانی صریح در متن قرآن. هنگام بحث در مورد حدیث ثقلین نیز به همین دقت نیاز است: عبارات مختلف و تنظیمات انتقال گزارش باید قبل از استفاده از آن برای ساختن یک استدلال کلامی شناسایی شود.

ارزیابی تاریخی چند لایه دارد. اول اینکه آیا یک گزارش در یک مجموعه قابل شناسایی ظاهر می شود و آن مجموعه در واقع چه می گوید. دوم اینکه چگونه زنجیره انتقال و جمله بندی آن با نسخه های دیگر مقایسه می شود. سوم، استنباط محقق بعدی از این گزارش است. توافق بر روی لایه اول توافق بر روی لایه سوم را تضمین نمی کند. همچنین وجود اختلاف به این معنا نیست که سنت ها برای جوامع خود اهمیت مذهبی ندارند.

برای مؤمنان اثنی عشری، غدیر گواهی قطعی بر تداوم هدایت از طریق اهل بیت است. برای سایر مسلمانان می‌تواند تکلیف احترام به علی و خاندان پیامبر را بدون تعیین جانشینی سیاسی بیان کند. این فصل ضمن آشکار ساختن اختلاف تفسیری، قضیه دوازده امامی را با عبارات خاص خود ارائه می‌کند. یک بررسی علمی کامل می‌تواند گواهی‌های اولیه، متن‌های مختلف، گاهشماری‌های تفسیری و توسعه‌های بعدی تمرین یادبود را با هم مقایسه کند.

مرگ محمد در سال 632 جامعه مسلمانان را با پرسش رهبری مواجه کرد که گروه های مختلف راهنمایی های موجود را به گونه ای متفاوت درک کردند. گزارش ها گردهمایی را در سقیفه توصیف می کنند که در آن شرکت کنندگان اصلی درباره جانشینی سیاسی و به دنبال آن تصرف خلافت توسط ابوبکر بحث کردند. این گزارش‌ها شواهد مهمی هستند که نشان می‌دهد چگونه مسلمانان اولیه و نویسندگان بعدی دوران گذار را به یاد می‌آوردند، اما آنها به‌عنوان اسناد تنگ‌نگاری همزمان حفظ نشدند. تنوع آنها بخشی از مشکل تاریخی است، نه ناراحتی برای پنهان کردن.

اندیشه شیعه اثنی عشری این گذار را در پرتو تعین پیامبری قبلی علی، به ویژه از طریق گزارش های مرتبط با غدیر خم و اهل بیت تفسیر می کند. در این قرائت، مرجعیت دینی با یک جلسه سیاسی اضطراری اعطا نمی شود. بسیاری از روایات اهل سنت در عوض خلافت را از طریق مشورت، بیعت و نیاز به ثبات جمعی پس از رحلت پیامبر (ص) توضیح می دهند. این چارچوب ها منعکس کننده مقدمات مختلفی در مورد اینکه آیا جانشینی امری از امامت مشخص الهی، حکومت سیاسی یا رابطه ای بین این دو است.

مقام على و فاطمه مركز ذكر ماندگار شد. روایات مربوط به بیعت، مال معروف به فدک، ارث و ماه های آخر فاطمه در منابع مختلف متفاوت است. برخی از متون شامل ادعاهای ارعاب یا آسیب فیزیکی هستند. عبارت، قدمت و اعتبار آنها مورد مناقشه است و وضعیت شواهد ادعاهای فردی باید جداگانه ارزیابی شود. وجود یک حافظه عبادی قدرتمند به خودی خود همه جزئیات نقل شده را به عنوان یک رویداد تأیید شده ثابت نمی کند. به همین ترتیب، حساسیت سیاسی یک ادعا، دلیل کافی برای نادیده گرفتن منبع نیست.

در زندگی مذهبی اثنی عشری، این خاطرات موضوعات وفاداری به خاندان پیامبر، هزینه مخالفت اصولی و تمایز بین اقتدار مشروع و داشتن قدرت دولتی را روشن می کند. حافظه اهل سنت اغلب مسئولیت‌های دشوار خلفای اولیه و فضایل یاران پیامبر را پیش‌زمینه و در عین حال تکریم اهل بیت را پیش‌زمینه کرده است. هیچ یک از این دو جامعه با کاریکاتوری که در آن همه اعضا دارای عقاید تاریخی یکسان هستند، به بهترین شکل نشان داده نمی شود.

ظهور یک آگاهی تاریخی شیعه متمایز از طریق انتقال، تفسیر و تغییر شرایط سیاسی در طول نسل ها اتفاق افتاد. مقوله های الهیات بعدی نباید به طور غیرانتقادی بر روی هر شرکت کننده در 632 ارائه شود. خوانندگان می توانند با همدلی و دقت به این رویدادها بپردازند و بپرسند کدام منبع ادعایی را ثبت می کند، چقدر زود می توان آن را ردیابی کرد، نسخه های رقیب چگونه متفاوت هستند و چرا این ادعا معنادار شد. هدف در اینجا توضیح دیدگاه دوازده امامی بدون تلقی گزارش‌های مورد اعتراض به‌عنوان حقایق تاریخی مسلم است.

اصطلاح اهل بیت به معنای اهل بیت دارای دو معنای خانوادگی و مذهبی است. قرآن خاندان پیامبر را در زمینه‌های مختلفی مورد خطاب قرار می‌دهد و روایات مسلمانان اعضای خاصی را در گزارش‌های مرتبط با خرقه شناسایی می‌کنند. مفسران اثنی عشری در بحث آیه تطهیر به محمد، علی، فاطمه، حسن و حسین اهمیت ویژه ای می دهند. مفسران درباره دامنه آیه و ارتباط آن با خطاب اطراف به همسران پیامبر نیز به گونه‌های مختلف بحث کرده‌اند. خواندن مسئولانه چنین وانمود نمی کند که یک مشاهده دستوری کل بحث الهیات را حل می کند.

سنت دو امانت ثقلین که معمولاً حدیث ثقلین نامیده می شود، عنصر مهم دیگری است. نسخه‌های گزارش، قرآن را با خاندان پیامبر مرتبط می‌سازد، اگرچه واژه‌ها و سیاق در میان مجموعه‌ها متفاوت است. علم اثنی عشری این جفت شدن را به عنوان یک الزام مستمر به دنبال راهنمایی معتبر از ائمه اهل بیت می داند. سایر علمای مسلمان ممکن است جایگاه والای خانواده را تأیید کنند، بدون اینکه به این نتیجه برسند که یک سلسله موروثی دارای اختیار تفسیری انحصاری و تعیین شده الهی است. اختلاف نظر مربوط به نتایج حاصل از مطالب ارسالی است، نه صرفاً اینکه آیا خانواده مستحق احترام است.

گزارش های مربوط به غدیر خم رشته دیگری از بحث را تشکیل می دهد. بسیاری از روایات نقل می کنند که محمد علناً در مورد علی صحبت کرده و کلمه مولا را به کار برده است. این کلمه بسته به زمینه می تواند چندین رابطه از جمله نزدیکی، محافظت و اقتدار را نشان دهد. متکلمان دوازده امامی این خطاب را به عنوان رهبری علی تعبیر می کنند. بسیاری از مفسران اهل سنت تأیید عمومی فضیلت علی و وظیفه حمایت از او را می بینند. هر دو موضع استدلال هایی را از جمله بندی، متن و گزارش های دیگر توسعه داده اند. تمایز بین انتقال یک رویداد و معنایی که به آن اختصاص داده شده است ضروری است.

این سؤالات به ویژه پس از رحلت پیامبر (ص) اهمیت پیدا کرد. برای مؤمنان اثنی عشری، امامت تداوم تفسیر دینی هدایت شده الهی را حفظ می کند. برای مورخان، ادعای تداوم باید در کنار توسعه و قدمت متون موجود بررسی شود. احترام به سنت ها نباید مانع از مقایسه دقیق شود. این فصل درک اثنی عشری را به وضوح توصیف می کند و در عین حال نقاطی را که در آن بحث گسترده تری برای مسلمانان باز باقی می ماند، مشخص می کند.

مکه شهر شلوغی بود که در آن مردم با خویشاوندان ملاقات می کردند، از مسافران استقبال می کردند و کالاها را مبادله می کردند. خیلی وقت پیش پسری به نام محمد در آنجا بزرگ شد. مسلمانان از او با عشق و احترام فراوان یاد می کنند، زیرا او بعداً پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) شد. اما قبل از پیامبری، کودکی بود که مانند هر کودکی نیازمند مهربانی و مراقبت بود.

پدر محمد، عبدالله، بر اساس گزارش های آشنای زندگی او، پیش از تولد او درگذشت. مادرش آمنه در کودکی از او مراقبت کرد، اما او نیز در جوانی از دنیا رفت. تصور کنید دلتنگی برای کسی که دوستش دارید چقدر سخت است. داستان های دوران کودکی محمد به ما یادآوری می کند که حتی افرادی که برای انجام کارهای قابل توجه بزرگ می شوند، ممکن است غم و اندوه و از دست دادن را تجربه کنند.

اعضای خانواده او مطمئن شدند که او تنها نیست. پدربزرگش عبدالمطلب از او مراقبت می کرد و پس از مرگ جدش، عمویش ابوطالب از او مراقبت می کرد. خانواده ها می توانند اشکال مختلفی داشته باشند. گاهی یکی از والدین از ما مراقبت می کند. گاهی اوقات یک پدربزرگ و مادربزرگ، عمه، عمو یا یک بزرگسال مورد اعتماد دیگر به ما کمک می کند احساس امنیت کنیم. داستان محمد نشان می دهد که چرا توجه به زمانی که کسی نیاز به حمایت دارد اهمیت دارد.

مکه محل خانواده ها و قبایل بود. مردم بستگان خود را می شناختند و اغلب برای کمک به آنها متکی بودند. بزرگ شدن در آن جامعه به محمد کمک کرد تا اهمیت مراقبت از دیگران را درک کند. روایات بعدی مسلمانان او را فردی قابل اعتماد و مراقب رفتارش با مردم توصیف می کنند. ما نمی‌توانیم دوران کودکی او را طوری تماشا کنیم که انگار یک فیلم است، بنابراین از داستان‌هایی که نسل‌ها منتقل می‌شوند درس می‌گیریم و سعی می‌کنیم بفهمیم که آنها چه می‌آموزند.

به افرادی که به شما اهمیت می دهند فکر کنید. شاید کسی برای شما صبحانه درست کند، وقتی ناراحت هستید به شما گوش دهد یا به شما کمک کند چیز جدیدی یاد بگیرید. این اعمال مهربانانه روزمره اهمیت دارد. شما هم می‌توانید محبت کنید: کسی را دعوت کنید تا به یک بازی بپیوندد، به آرامی با کودک کوچک‌تر صحبت کنید یا از شخصی که به شما کمک می‌کند تشکر کنید.

کودکی محمد حکایتی برای غمگین نبودن نیست. این داستانی است درباره ادامه مراقبت حتی زمانی که زندگی تغییر می کند. اطرافیانش به رشد او کمک کردند و پیام بعدی او به مردم یادآوری کرد که از یتیمان، همسایه ها و هر کسی که احساس فراموشی می کند مراقبت کنند.

قبل از اتمام، از خود بپرسید: چه کسی به من کمک می کند احساس امنیت کنم؟ چگونه می توانم به کسی که تنهاست کمک کنم؟ نیازی نیست کار بزرگی انجام دهید. یک کلمه متفکرانه یا یک اقدام مفید کوچک می تواند تفاوت واقعی ایجاد کند. این یکی از راه‌هایی است که می‌توانید از این داستان درسی به روزگار خود ببرید.

با بزرگتر شدن محمد، طبق روایت های سنتی، مردم مکه او را فردی می دانستند که می توانستند به او اعتماد کنند. او در میان خانواده هایی زندگی می کرد که کار می کردند، مسافرت می کردند و دور هم جمع می شدند. برخی از مردم مقدار زیادی غذا و دارایی داشتند، در حالی که برخی دیگر در تلاش بودند. سوالات مهم زیادی پیرامون جامعه وجود داشت: چگونه باید با افراد فقیر رفتار کنیم؟ وقتی با کسی ناعادلانه رفتار می شود چه کنیم؟ چه چیزی یک شخص را واقعاً خوب می کند؟

مسلمانان معتقدند که خداوند محمد را برای دریافت قرآن و انتقال پیام به بشریت برگزید. آن پیام با پرستش خدای واحد آغاز شد. همچنین از مردم خواست تا با دقت در مورد اعمال خود فکر کنند، صادقانه صحبت کنند، رحم کنند و از کسانی که به کمک نیاز دارند محافظت کنند. قرآن تعلیم می دهد که مردم نباید یتیم را فراموش کنند و یا از کسی که کمک می خواهد دور نکنند.

خیابان شلوغی را تصور کنید که در آن یک نفر کیسه های سنگین حمل می کند. برخی از مردم به دلیل عجله از کنار آنها عبور می کنند. شخص دیگری می ایستد و پیشنهاد کمک می دهد. هر دو نفر ممکن است بدانند که مهربانی خوب است، اما نفر دوم مهربانی را عملی می کند. پیام رحمت فقط چیزی نیست که ما می گوییم. این چیزی است که ما تمرین می کنیم.

در پیام پیامبر از مردم خواسته شده بود که نسبت به رفتارشان با یکدیگر مسئول باشند. قوی بودن به این معنی نیست که شخص کوچکتر را از سر راهش رانده شود. مهم بودن به معنای نادیده گرفتن فردی با پول کمتر نبود. صادق بودن حتی زمانی که گفتن حقیقت دشوار بود مهم بود. این درس‌ها می‌توانند چالش‌برانگیز باشند زیرا از مردم می‌خواستند عادت‌های آشنا را تغییر دهند.

خدیجه همسر محمد در سنت مسلمانان به عنوان فردی که از ابتدا به او ایمان داشت و از او حمایت می کرد، یاد می شود. حمایت می تواند به معنای گوش دادن، تشویق کردن و ایستادن در کنار کسی در هنگام انجام کار دشوار باشد. داستان خدیجه به ما کمک می کند تا ببینیم کارهای مهم اغلب توسط افرادی حمایت می شود که مراقبت و شجاعت آنها را نیز باید به خاطر آورد.

همه در مکه از پیام جدید استقبال نکردند. برخی از مردم با محمد مخالف بودند یا نگران تغییرات در جامعه خود بودند. ما می توانیم از این موضوع یاد بگیریم که انجام کاری که فکر می کنید درست است همیشه آسان نیست. هنوز هم مهم است که صبور باشید، از ظلم بپرهیزید و وقتی دیگران مخالف هستند با احترام صحبت کنید.

می توانید رحمت را در خانه، مدرسه یا زمین بازی تمرین کنید. ممکن است چیزی را به اشتراک بگذارید، شخصی را در یک بازی بگنجانید، زمانی که احساسات یک فرد را جریحه دار کردید عذرخواهی کنید یا در صورت مشاهده قلدری از یک بزرگتر کمک بخواهید. هیچ یک از این اقدامات مستلزم مشهور بودن شما نیست. آنها به سادگی از شما می خواهند که به دیگران توجه کنید.

همانطور که این فصل را به خاطر می آورید، به دو سؤال فکر کنید: وقتی کسی ناراحت است، رحمت چگونه است؟ وقتی می بینید کسی کنار گذاشته شده است، چه کاری می توانید انجام دهید؟ پیام پیامبر، آن گونه که مسلمانان آن را درک می کنند، ما را دعوت می کند که هم با سخنان دلسوزانه و هم با اعمال دلسوزانه پاسخ دهیم.

سالها پیامبر اسلام و پیروانش در مکه زندگی می کردند. برخی از مردم به پیام او گوش دادند و به جامعه مسلمانان رو به رشد پیوستند. دیگران به شدت با آن مخالفت کردند. زندگی بر بسیاری از مؤمنان سخت شد و سرانجام پیامبر و یارانش به شهری که به مدینه شهرت یافت هجرت کردند. این سفر مهم هجرت نام دارد.

یک سفر می تواند در عین حال هیجان انگیز و نگران کننده باشد. تصور کنید خیابان هایی را که می شناسید ترک می کنید، با مکان های آشنا خداحافظی می کنید و به سمت یک خانه جدید سفر می کنید. ممکن است تعجب کنید که آیا دوست خواهید داشت یا خانواده شما در کجا زندگی می کنند. هجرت به ما یادآوری می‌کند که حرکت به جایی جدید می‌تواند به شجاعت، برنامه‌ریزی و اعتماد به افراد اطرافمان نیاز داشته باشد.

در مدینه، جامعه مسلمانان فصل جدیدی را آغاز کرد. مردم باید یاد می گرفتند که چگونه با هم زندگی کنند، مسئولیت ها را تقسیم کنند و به اختلاف نظرها پاسخ دهند. برخی از ساکنان سال‌ها در آنجا زندگی می‌کردند و برخی دیگر از مکه آمده بودند. همه آنها تجربیات یکسانی نداشتند. ساختن جامعه به معنای توجه به نیازهای مختلف مردم بود.

گزارش های مسلمانان اهمیت کمک به کسانی را که خانه های خود را ترک کرده بودند به یاد می آورند. شخصی که با وسایل کم وارد می شود ممکن است به غذا، جایی برای خواب یا استقبال دوستانه نیاز داشته باشد. تصور کنید بچه جدید یک کلاس درس باشید. همکلاسی که به شما نشان می دهد کجا بنشینید و شما را به بازی دعوت می کند، می تواند کل روز را متفاوت کند. خوش آمد گویی یک اقدام کوچک با تأثیر بزرگ است.

کار پیامبر در مدینه شامل تعلیم، رهبری عبادت و کمک به جامعه برای مقابله با مشکلات عملی بود. مردم نیز با اختلافات و درگیری های جدی مواجه شدند. یک داستان دقیق این دوره نباید وانمود کند که همه همیشه موافق بودند یا هر مشکلی آسان بود. در عوض، می تواند به ما نشان دهد که چرا انصاف، صبر و مسئولیت در زمانی که مردم با هم زندگی می کنند اهمیت دارد.

قرآن به مؤمنان می آموزد که به عدالت رفتار کنند و خدا را یاد کنند. سنت های مسلمانان نیز بر سخاوت و مراقبت از همسایگان تأکید دارند. این آموزه ها به شکل گیری چگونگی درک جامعه جدید از مسئولیت های خود کمک کرد. یک جامعه فقط گروهی از افراد نیست که یک نام مشترک دارند. زمانی قوی‌تر می‌شود که مردم به وعده‌های خود عمل کنند، به حرف‌های یکدیگر گوش دهند و مراقب کسانی باشند که در غیر این صورت ممکن است نادیده گرفته شوند.

به یک پروژه گروهی در مدرسه فکر کنید. اگر یک کودک تمام کارها را انجام دهد و دیگری نادیده گرفته شود، ممکن است گروه احساس انصاف نکند. اما اگر همه فرصت کمک داشته باشند و مردم به حرف‌های یکدیگر گوش دهند، گروه می‌تواند بهتر عمل کند. یادگیری همکاری یکی از درس هایی است که می توانیم از داستان مدینه بگیریم.

در پایان این فصل سه کلمه را به خاطر بسپارید: شجاعت، خوش آمدگویی و انصاف. شجاعت به ما کمک می کند تا با تغییر روبرو شویم. خوش آمد گویی به افراد جدید کمک می کند تا احساس کنند شامل حالشان می شود. انصاف به جامعه کمک می کند تا از همه مراقبت کند. کدام یک از آن سه را می توانید امروز تمرین کنید؟