داستان ابراهیم

1 پرسش از بت ها و جستجوی حقیقت

حضرت ابراهیم در میان مردمی بزرگ شد که خدا را به درستی عبادت نمی کردند. بسیاری از آنها به بت ها و چیزهای دیگری نگاه می کردند که واقعاً نمی توانست آنها را کمک یا راهنمایی کند. ابراهیم متفکر، مخلص بود و حاضر به پیروی از باطل نبود، فقط به خاطر رایج بودن آن.

قرآن، ابراهیم را در حال تفکر درباره جهان پیرامونش توصیف می کند. او به ستاره ها، ماه و خورشید نگاه کرد. این چیزها نشانه های زیبا و نیرومندی در خلقت بود، اما ابراهیم فهمید که آنها خدا نیستند. ظاهر شدند و ناپدید شدند. آنها تغییر کردند. آن که آنها را آفرید از همه آنها بزرگتر بود.

ابراهیم در محاصره مردمی بزرگ شد که به بت ها احترام می گذاشتند. او پرسید که چرا مردم چیزهایی را می پرستند که نمی توانند بشنوند، صحبت کنند یا به دردشان بخورد؟ قرآن به او نشان می دهد که با ملایمت و محکم با پدر و جامعه استدلال می کند. او می خواست که مردم فراتر از عادت نگاه کنند و بپرسند که آیا عبادت آنها معطوف به خالق است یا خیر.

2 محکم ایستادن در برابر خطر

او بت های قوم خود را به چالش کشید و نشان داد که آنها هیچ قدرتی ندارند. جامعه خشمگین شد و آماده شد تا او را در آتش بزرگی بیندازد. اما خداوند دستور داد که آتش برای ابراهیم خنک و امن باشد. معجزه پاداش برنده شدن در بحث نبود. این نشانه آن بود که خداوند از بندگان برگزیده خود به حکمت خود محافظت می کند.

ابراهیم نیز با مشکل مواجه شد زیرا ایستادن بر حقیقت همیشه آسان نیست. با این حال اجازه نداد ترس او را از خدا دور کند. او اطمینان داشت که اطاعت از خدا هرگز هدر نمی رود، حتی اگر در ابتدا تنها باشد یا گران باشد.

قرآن به ابراهیم (ع) بت پرستی را به چالش می کشد و نشان می دهد که بت ها نمی توانند از خود محافظت کنند. قومش خشمگین شدند و سعی کردند او را با آتش تنبیه کنند، ولی خداوند فرمان داد که خونسرد و ایمن باشد. او علیرغم خطر و مخالفت به خدا فداکار ماند (قرآن 21:51-70).

هنگامی که ابراهیم (ع) بت های قوم خود را به چالش کشید، آنها نتوانستند پاسخ دهند و از خود دفاع کنند. مردم با خشم پاسخ دادند و به دنبال سوزاندن او بودند. اما خداوند دستور داد که آتش برای ابراهیم خنک و امن باشد. هدف برای خوانندگان جوان تقلید خطر نیست، بلکه شناخت ایمان راسخ ابراهیم و قدرت خداوند است (قرآن 21:57-70).

3 خانواده، عبادت و بیت مقدس

سفر ابراهیم ادامه یافت. سفر کرد، برای خانواده اش دعا کرد و اسوه عبادت خالصانه شد. خداوند او را به فرزندانی که هدایت پذیرند، بشارت داد. قرآن می گوید که چگونه او و پسرش اسماعیل پایه های کعبه را برافراشتند و دعا کردند که کارشان پذیرفته شود. عبادت آنها به ما یادآوری می کند که مکان مقدس بر اطاعت و نماز بنا شده است نه غرور.

قرآن همچنین آزمایش سختی را در رابطه با قربانی شدن فرزند عزیز بیان می کند. ابراهیم و پسرش به اطاعت از خدا تمایل کامل نشان دادند و خداوند فدیه داد. بحث های تفسیری در مورد هویت پسر باید با احتیاط انجام شود نه اینکه بی سر و صدا جزئیاتی را که در آیات خاص ذکر نشده است اضافه کرد.

در کلام شیعه اثنی عشری، ابراهیم پیامبر هدایت معصوم است و قرآن نیز او را مشرف به امامت می‌داند. خوانندگان قدیمی تر می توانند معنای 2:124 را در کنار آموزه های گسترده تر در مورد رهبری منصوب الهی مطالعه کنند. برای کودکان، پیام اصلی اعتماد به خدا، پرسیدن سؤالات متفکرانه و مهربان ماندن است حتی زمانی که دیگران مخالف هستند.

بعداً قرآن از ابراهیم و اسماعیل می‌گوید که پایه‌های کعبه را برافراشتند و از خداوند خواستند که کارشان را بپذیرد. قسمتی دیگر از آزمایش سخت مرتبط با قربانی شدن یک پسر را توصیف می کند. این گزارش‌ها با هم ایمان را هم به‌عنوان اعتقاد و هم به‌عنوان عمل اطاعت‌آمیز نشان می‌دهند، نه صرفاً ایده‌ای که در خلوت نگهداری می‌شود (قرآن 2: 125-129؛ 37:99-113).